Regie nu in eigen handen

Nederlands beste turnster ooit maakt furore als pornoactrice. „Nu doe ik soms expres mijn turnpakje aan.”

Verona van de Leur: ‘Je probeert als meisje je pakje aan je billen vast te plakken. Toen ik in de puberteit kwam ben ik daar anders mee omgegaan. Ik ging me opmaken en zocht soms juist de fotografen op.’ Foto Andreas Terlaak

Vele fans die Verona van de Leur (28) vroeger zeiden te bewonderen als turnster genieten nu van haar als ze zich ontkleedt voor de camera. „Ja, dat zijn veelal nog steeds dezelfde mannen. Als je daar goed over nadenkt dan is dat natuurlijk wel bizar. Maar dat doe ik maar niet. Wat dat betreft heb ik een knop in mijn hoofd omgezet”, zegt de voormalige sportvrouw van het jaar. „Er is één groot verschil. Ik heb nu zelf het heft in handen. Soms willen ze dat ik hun meesteres speel. Daar geniet ík dan weer van. Ik heb dezelfde fans, maar dit is tien keer beter voor mij.”

Van misbruikte turnster tot pornoster in zelf gefabriceerde films. Van de Leur vindt het tijd om met haar kant van het verhaal naar buiten te treden. Haar geautoriseerde biografie Verona van de journalist Vincent de Vries ligt nu in de winkels. Ze ontvangt thuis in de Flevopolder en vertelt openhartig over haar bewogen leven. „Wat ik allemaal heb meegemaakt is zelfs niet in één boek te beschrijven. Maar iedereen komt nu wel aan bod. De bond, de trainers en mijn ouders. Ze zagen mij als product. Ik moest voor hen gloriëren. Als mens of als dochter zagen ze me niet staan. Ik wil vertellen welk verhaal erachter mijn turnsucces schuil gaat.”

Uurtje gym per week

Van de Leur zit deze ochtend in een zwart trainingspak in haar woonkamer. Niets in het huis herinnert eraan dat hier de beste Nederlandse turnster ooit woont. In 2002 won ze vijf Europese medailles. Alle schijnwerpers stonden op haar gericht. Toch is dit juist het deel van haar leven dat ze achteraf liever niet geleefd had. „Als je me nu vraagt of de successen alles hebben vergoed, dan zeg ik volmondig ‘nee’. Als ik het over mocht doen dan zou ik nooit meer voor topsport kiezen. Een uurtje per week gymmen in de zaal. Voor de lol. Daar zou ik het bij laten.”

Met een uurtje gymnastiek bij T.O.O.S. in Waddinxveen begint het allemaal aanvankelijk ook. „Ik was een jaar of vijf toen ik op gym ging. Net als andere meisjes vond ik dat leuk. Er was een trainer die selecties maakte, maar daar viel ik eerst buiten. Hij zag kennelijk geen talent in mij. Toch wist ik snel dat dit mijn sport was. Bij een onderling toernooi in 1992 won ik een zilveren medaille. Ik was hartstikke trots. Daarna ging het snel. Ik werd gescout en vanaf mijn negende begon turnen alles te overheersen. Het uurtje groeide steeds verder uit. School was bijzaak. In groep acht turnde ik vijf ochtenden en zes middagen in de week bij Pro Patria in Zoetermeer. Al met al zo’n 33 uur. Ik wist niet beter. Een kind kan veel aan. Als ik nu twintig uur in de week paaldans ben ik kapot.”

Met de trein naar huis

Van de Leur verliest al snel het echte plezier in het turnen. Maar voor haar gevoel is er geen weg terug. „Ik kwam uit voor Nederland. Iedereen verwachtte veel van mij. De bond, mijn coach en mijn ouders. Die zagen de olympische medailles in hun gedachten al aan de muur halen. Met klachten over te zware trainingen of mishandelingen hoefde ik niet aan te komen thuis. Ze luisterden niet naar hun eigen kind. Ik moest gewoon doen wat er gezegd werd. Ik moest hun droom waarmaken. Als ik in de krant stond hing dat op het prikbord. Mijn medailles mocht ik overal laten zien. Maar viel ik of raakte ik geblesseerd dan haalden ze me niet eens op. Dan kon ik met de trein naar huis.”

Achter de voor de buitenwereld hermetisch afgesloten deuren maakt Van de Leur de donkerste kant van de sport mee. Ze omschrijft de turnwereld zelf als een sekte waarbinnen misstanden werden gedoogd. Van de Leur werd als tiener stelselmatig aangerand door een hulptrainer, maar had nergens een luisterend oor. „Alles speelde zich binnen de muren van de zaal af. Als er per ongeluk iemand binnenkwam werden de trainers bijna gek. We hebben ons verhaal weleens gedaan, maar we werden niet geloofd. We konden niets bewijzen. Als kind sta je machteloos. Ze proberen je te hersenspoelen.”

Van de Leur is 22 jaar als ze op het EK in het Franse Clermont Ferrand besluit een einde aan haar loopbaan te maken. „Ik was aan mijn beide enkels geopereerd. Ik was nog net niet kreupel, maar met dat verhaal hoefde ik bij niemand aan te komen. In alle stilte heb ik mijn besluit genomen. Ik wilde me niet meer laten omlullen. Het was genoeg. Na mijn laatste sprong voelde ik een enorme opluchting. Eindelijk had ik zelf een beslissing over mijn leven genomen. Maar dat werd me niet in dank afgenomen. Ik was niets meer waard. Iedereen liet me vallen. Ook mensen waarmee ik jaren in de hal had gestaan lieten niets meer horen. Dat is heel hard.”

Al snel staat Van de Leur er letterlijk alleen voor. Ze probeert antwoorden te krijgen op allerlei vragen. Waarom hebben haar ouders haar nooit beschermd? Waarom wilde er niemand naar luisteren toen ze mentaal en fysiek misbruikt werd? En waar was haar geld eigenlijk gebleven? Als vader en moeder Van de Leur de antwoorden schuldig blijven, komt het tot een breuk. „Het werd te moeilijk voor ze. Ze hadden zich in de nesten gewerkt. Ik heb ze talloze kansen gegeven, maar ze weigerden alles. ‘Ga maar naar de rechter’, zeiden ze. Ze dachten dat ik dat toch nooit zou doen. De rechter gaf mij gelijk. Dat ik mijn geld terugkreeg was niet het belangrijkste. Die uitspraak voelde als een erkenning. Eindelijk zag iemand anders ook eens in dat ik gelijk had.”

Op de moeilijkste momenten heeft Van de Leur weleens serieus getwijfeld aan het leven. Ze dwaalde uren over kerkhoven of liep over verlaten treinstations. Zelfmoord spookte door haar hoofd. „Het zwarte gat is voor mij heel zwart geweest. Ik ben heel diep gegaan. Ik was depressief. In alles en iedereen teleurgesteld. Mijn vriend wist niet eens wat er allemaal aan de hand was. Ik heb hem dat pas later verteld. Ik moest er ook zelf uit zien te komen zonder hulp van anderen. Anders zou ik toch een terugval krijgen. Maar ik ben blij met wie ik nu ben. Een zelfstandige vrouw die haar eigen beslissingen neemt.”

Van de Leur is in mei 2011 landelijk nieuws als de rechter in Den Haag haar veroordeelt tot een gevangenisstraf van 72 dagen voor het afpersen van een stel dat vreemd zou gaan. Dat haar vriend een strafblad heeft werkt in het nadeel van Van der Leur. „Het is niet goed te praten, maar ik ben wel erg zwaar gestraft. Pas toen ik al vast zat zijn ze verder onderzoek in gaan stellen. Daar kwam niets uit. Turncoaches die van alles misdaan hebben lopen vrij rond en mijn vader als de dief van mijn geld ook. Maar ik kwam vast te zitten. Als je een bekende Nederlander bent dan wordt alles uitvergroot.”

Succesvolle zakenvrouw

Van haar bekendheid maakt ze nu juist weer gebruik. Van der Leur mag zichzelf nu een succesvolle zakenvrouw noemen, die over een klein imperium beschikt. Als eigenaar van haar bedrijf Verona Works verdient ze geld met een erotische online webshop. Klanten kunnen tegen betaling met haar cammen en chatten of een pornofilm van haar bekijken. „Het is begonnen met het verkopen van wat spannende foto’s. Er waren altijd wel mensen die daarom vroegen. Op een dag wilde iemand een serieus bedrag voor topless foto’s neerleggen. Ik dacht: ‘Waarom eigenlijk niet?’ Ik hoef toch aan niemand verantwoording af te leggen. Later kreeg ik een aanbieding om een webcamplatform op te zetten. Zo rolde ik er langzaam in.”

De vrouw in de rol als lustobject, Van de Leur heeft er geen problemen mee. „Nee, als een vrouw zich daar zelf goed bij voelt is het toch prima? Als jonge turnster was dat heel anders. Als je op je vijfde met gym begint doe je dat niet omdat je wilt dat mannen naar je kijken. Maar daar word je wel mee geconfronteerd. Als je een spagaat maakt hoor je de lustfotografen opeens allemaal klikken. Dan word je kwaad. Je probeert als meisje je pakje aan je billen vast te plakken. Toen ik in de puberteit kwam ben ik daar anders mee omgegaan. Ik ging me opmaken en zocht soms juist de fotografen op. Heel vaak werden er seksistische foto’s afgedrukt. Dat hoort er kennelijk bij.”

Als webcamgirl en pornoactrice wil Van de Leur de regie zelf in handen houden. „De pornofilms maak ik samen met mijn vriend en ik bepaal wat daar op te zien is. Ik doe alles in privésfeer. Ik ben geen pornoactrice die het met allerlei verschillende mannen doet. Niemand hoeft mij proberen in te huren. En als ik ga cammen dan hoeft niemand mij te vertellen wanneer ik mijn borsten moet laten zien. Dat moment bepaal ik. Vroeger walgde ik ervan, maar nu doe ik soms expres mijn turnpakje achter de webcam aan en uit.”

    • Koen Greven