GTST, eigenlijk niet veel anders dan Shakespeare

Vanavond wordt de vijfduizendste aflevering van Goede Tijden, Slechte Tijden uitgezonden. Heb je de eerste 4.999 gemist? Lees dan het boek 25 Jaar Goede Tijden, Slechte tijden – ben je meteen bij.

De eerste cast van GTST in 1990.
De eerste cast van GTST in 1990. Foto Joost Buitenweg

Het lijkt zo’n vriendelijk plaatsje, Meerdijk, maar de pakweg honderd bewoners hebben in een kwart eeuw tijd veel schokkende gebeurtenissen doorgemaakt. Verkrachtingen, ontvoeringen, ebola, opduikende bastaardkinderen, een bevalling op volle zee. Drie van de zevenentwintig bruiloften eindigden in een kogelregen. Journaliste Janine overleefde de brandstapel, een bijlaanslag en ze werd levend begraven. De gemeente beleefde zo’n vijfentwintig moordaanslagen. Daar staat tegenover dat de bewoners opvallend vaak op wonderbaarlijke wijze uit de dood opstaan. De Bijbel is er niets bij.

Vanavond is de vijfduizendste aflevering van nedersoap Goede Tijden, Slechte Tijden op televisie. De serie viert haar 25-jarig bestaan met de uitgave van het jubileumboek 25 Jaar Goede Tijden, Slechte tijden. Met anderhalf miljoen kijkers is de eerste Nederlandse soap nog altijd het best bekeken dagelijkse tv-programma, afgezien van het achtuurjournaal. GTST (Aalsmeer, 1 oktober 1990) was gebaseerd op de Australische soap The Restless Years, maar kreeg al gauw zijn eigen Nederlandse kleur. Met behoud van de internationale soapkenmerken: veel personages, een traag tempo, veel pratende hoofden met ogen vol gevoelens en eindeloos meanderende verhaallijnen vol dramatische wendingen.

Achtergronden biedt het jubileumboek nauwelijks. Het besteedt zijn 200 pagina’s goeddeels aan het navertellen van de verhaallijnen. Op deze wijze ingedikt zitten de zinnen zo vol rampen en namen, dat het de lezer al snel duizelt. Voorbeeldzin: ‘Roxy beseft dat Ludo een spelletje met haar speelt en gooit schoonmaakmiddel in zijn gezicht, waardoor Ludo blind raakt. Simon keert terug naar Meerdijk om in het huwelijk te treden met Esther. Als Tony opduikt tijdens de ceremonie en Stefano in het vizier van zijn pistool neemt, krijgt Ludo zijn zicht terug.’

Dit zegt niets over de kwaliteit. Als je de plots van Shakespeare of Dostojevski zo droog oplepelt, ziet het er ook zo uit. Het gaat in dit boek om de foto’s, van bloedbruiloften en ander geweld, die de geagiteerde sfeer goed vangen. Zoals ‘Het dramatische verstandshuwelijk’ waar we Nina met bloed op haar bruidsjurk zien zitten. Of de drie vrouwen die bij strijklicht verkrachter René levend begraven in de tuin van Hotel de Rozenboom.