Cirkels, vierkanten, met Cucalu zie je nog eens wat

Ik probeer bij het koffiezetapparaat de brandmelder aan het plafond in beeld te brengen. Ik wist niet dat daar een brandmelder hing. Ik heb eigenlijk nooit naar brandmelders op de redactie gekeken. Of überhaupt naar het plafond. Maar nu je ’t zegt, ze hangen overal!

Ik speel Cucalu, vrij naar ‘koekeloeren’, een spelletje op de iPhone dat deze zomer is gelanceerd. Iedereen zit maar met z’n neus in z’n smartphone geduwd, zo zíe je niks meer, vond bedenker Daniel Disselkoen. Cucalu, zijn eindexamenproject voor de kunstacademie, laat gebruikers op een nieuwe manier naar hun eigen omgeving kijken.

Het idee van Cucalu is simpel. Je krijgt een opdracht met namen als Cuberace – fotografeer acht vierkanten in drie dagen, of Inner Circlistic – fotografeer zes cirkels in een straal van 250 meter. Hoe verder je komt, hoe moeilijker de opdrachten worden (in vorm, tijd en afstand, want Cucalu is een spel voor het leven”). Je foto’s worden ter beoordeling aan andere gebruikers aangeboden, en jij moet op jouw beurt ook iets vinden van de blik van anderen. Ah, die haarknot in de trein! Dat is een perfecte cirkel, inderdaad.

Cucalu is licht verslavend. Vierkanten, blijkt al gauw, zijn in een kantooromgeving verdacht moeilijk te vinden. Veel moeilijker dan cirkels of rechthoeken. Ik moet een collega een losgetrokken tapijttegel omhoog laten houden om het laatste vierkant te vinden.

De strakke, kleurige app, die niet op de Android verkrijgbaar is, werkt vloeiend en foutloos. Maar al gauw kan ik geen nieuwe ‘missies’ meer doen, ik moet er muntjes voor kopen, twintig stuks voor 89 cent. Dat wekt ergernis. Op de site van Cucalu lees ik dat ik ook muntjes kan verdienen als mijn werk positief beoordeeld wordt door anderen. Ik moet, blijkt, wat meer geduld hebben – veel geduld, een dag later heb ik nog geen medailles.

Vaak moet ik foto’s van dezelfde gebruikers beoordelen. Ik vermoed dat de pool spelers nog niet zo groot is. Een paar duizend mensen spelen Cucalu, zeggen de makers. Maar het algoritme maakt een specifieke selectie van spelers van wie de foto’s aan mij worden voorgelegd. Alleen mensen heel dicht bij, die ik zou kunnen kennen, én mensen heel ver weg. Dat is om zo’n „wijd mogelijk” perspectief te krijgen.

Ik weet niet hoe lang ik Cucalu blijf spelen. Maar het is erg verfrissend om je smartphone eens te gebruiken om beter om je heen te kijken.

4