Wakker worden tussen vrouwenhaters in 1743

Jonge vrouw valt terug in de tijd en moet overleven tussen de stinkende Schotten

‘Afwezigheid, hoor mijn bezwaar, tegen uw kracht, afstand en duur...” Vol weemoed prevelt Claire Randall (Caitriona Balfe), de hoofdrolspeelster uit Outlander, dit liefdesgedicht van John Donne voor zich uit. Net als de Engelse dichter, die deze regels ooit ter afscheid schreef voor zijn vrouw Anne, heeft Claire liefdesverdriet. Ze mist haar echtgenoot die ze heeft moeten achterlaten nadat zij op mysterieuze wijze twee eeuwen terug in de tijd is beland.

Het eerste seizoen van de Brits-Amerikaanse tv-serie Outlander – gebaseerd op de gelijknamige boeken van de Amerikaanse fantasyschrijfster Diana Gabaldon – draait om de verpleegster Claire die vanuit 1945 plotseling in het Schotland van de 18de eeuw belandt. In deze gevaarlijke situatie, waar alle mannelijke Schotten stinken en vrouwonvriendelijk zijn, moet Claire ( die uit zelfbescherming haar Engelse achternaam verdoezelt) zich zien te redden. Dat lukt haar aardig aangezien ze, vanwege haar vooruitstrevende inzichten op het gebied van de medische wetenschap, de achterlijke Schotse bevolking een handje kan helpen bij ziektes en andere fysieke ongemakken.

Ze moet zich wel behelpen met obscure kruidenmengsels uit die tijd, maar wordt daarbij al snel op weg geholpen door de eigenzinnige, roodharige ‘heks’ Geillis Duncan, uitstekend vertolkt door de Nederlandse actrice Lotte Verbeek (The Borgias, The Fault in Our Stars). Al snel weet Claire met haar ‘zachte handen’ menig ruwe Schot te temmen en verovert ze het hart van de stoere Jamie Frasier, met wie ze een affaire begint. Een lastige kwestie want, o ja, ‘thuis in 1945’ had ze ook een lieve echtgenoot en eigenlijk wil ze wel weer terug.

Is er nog meer te vertellen? Nee. Op zich hoeft dat geen punt te zijn. Een simpele verhaallijn is nog geen reden voor slechte televisie. De traagheid van Britse tv-series zoals Brideshead Revisited of Downton Abbey bieden de kijker juist de mogelijkheid om in het verhaal ‘te groeien’. Maar in tijden dat producenten steeds ambitieuzere scriptschrijvers aantrekken en de kijker gewend raakt aan de ingewikkelde verhaallijnen en subplots van series als Game of Thrones of True Blood, zou je verwachten dat de makers van Outlander wat meer hun best hadden gedaan. Want helaas is deze tv-serie ronduit saai en inspiratieloos. Voor wie bijvoorbeeld in aflevering vijf nog wil inhaken, valt het plot nog steeds in één zin samen te vatten: gelukkig getrouwde vrouw gaat terug in de tijd en krijgt oogje op Schotse hunk.

En waar bij Game of Thrones nog geregeld flink gegruweld kan worden om afgehakte ledematen of andere wreedheden, is hier de spanning ver te zoeken. Uiteraard zijn er wel wat confrontaties: Wordt Claire door een brute Engelsman aangerand? Zal ze een slokje sterke drank nemen? Lukt het haar de geit terug te geven aan zielige dorpelingen? Alles loopt telkens met een sisser af. Er is slechts één scene die beklijft: het moment waarop de Britse officier Black Jack Randall (Let op, zelfde achternaam als haar echtgenoot!) aan Claire vertelt waarom hij met genoegen de rug van de Schotse Jamie bewerkt met een zweep. „Sommige mensen zien slechts de wreedheid. Maar ik zie ook schoonheid. Het is een kunstwerk dat we samen creëren.”

Wat dat betreft heeft deze serie één functie. Om de Schotten, die vorige maand stemden tegen onafhankelijkheid achteraf een spijtig gevoel te geven.