OMG! Een decolleté en borsten in India

In het moderne India bestaat nogal wat verwarring op het gebied van seks en liefde. De Indiase schrijfster Ira Trivedi probeert in haar boek het tij te keren.

Transgenders op het jaarlijkse festival in de Koothandavar-tempel in Koovagam foto corbis
Transgenders op het jaarlijkse festival in de Koothandavar-tempel in Koovagam foto corbis

‘OMG. Deepika Padukone’s cleavage show.” Deze tweet van The Times of India leidde onlangs tot een woedegolf onder vrouwelijke beroemdheden die de volgens hen bekrompen en hypocriete Indiase moraal ten aanzien van vrouwen en seks spuugzat zijn. „YES! I am a Woman. I have breasts AND a cleavage! You got a problem!!??” twitterde de actrice waarop een hoos aan steunbetuigingen volgde.

Het relletje is exemplarisch voor het moderne India waarin er nogal wat verwarring bestaat op het gebied van seks en liefde. De wereldwijd gevoerde discussie over de vraag wat feminisme tegenwoordig behelst en of de Beyonce’s en Deepika Padukone’s van deze wereld voor de vrouwenzaak op de bres kunnen springen terwijl ze zich tegelijkertijd sexy gekleed aan het publiek tonen, laait ook in India soms fel op. Verschil met westerse landen is dat het in India vele malen slechter is gesteld met de positie van de vrouw, waardoor de vraag of een vrouw in een kort rokje recht van spreken heeft, nog gevoeliger ligt dan in een land als Nederland dat zichzelf grotendeels als egalitair beschouwt.

De Indiase schrijfster Ira Trivedi (29) legt in haar boek India in Love – Marriage and sexuality in the 21st Century uit wat er aan de verwarring in India ten grondslag ligt. Dat deed ze door te praten met denkers en wetenschappers, studenten aan universiteiten in de grote steden en young professionals in cyberhubs als Bangalore, maar ook door af te zakken in de duistere krochten van markten waar seksspeeltjes in vuilniszakken onder de toonbank liggen, door hoerenhuizen te bezoeken en door op zoek te gaan naar een geschikte echtgenoot via een huwelijksmakelaar.

Trivedi: „De oude formule van trouwen, seks en dan liefde is vervangen door seks, misschien liefde, en dan heel misschien trouwen. Deze verandering is razendsnel gegaan: de afgelopen tien jaar is er in India meer veranderd dan in de 3.000 jaar daarvoor.”

De belangrijke redenen voor de modernisering van (seksuele) relaties zijn grotendeels hetzelfde als in het Westen, aldus Trivedi: meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen, een leven dat minder wordt geregeerd door sociale conventies, minder financiële en huishoudelijke afhankelijkheid tussen mannen en vrouwen en minder angst voor zwangerschap door de acceptatie van abortus en anticonceptie.

Omdat in India de familie zo belangrijk is, staat die de modernisering enigszins in de weg. Trivedi: „In India is nauwelijks sociale zekerheid, wonen in een stad als Delhi is gloeiend duur en daarbij is het niet de meest veilige plek voor een vrouw alleen. Daarom kies ik, een alleenstaande vrouw met een onvoorspelbaar inkomen uit het schrijven, ervoor om bij mijn ouders te wonen. En mijn verhaal is niet uniek: er zijn talloze jonge vrouwen als ik, goed opgeleid en alleenstaand, die vastzitten tussen de traditionele en de moderne optie: we willen niet in een joint family wonen, maar vragen ons af of en hoe we het alleen moeten doen. We zijn er zo aan gewend om onze familie bij ons te hebben.”

Enerzijds tiert de seksualisering die je wereldwijd ziet hier welig, tegelijkertijd bestaat die preutse houding: een decent decolleté van een actrice is het berichten waard. Hoe verklaar je die paradoxale houding?

„Die twee tegengestelde krachten – het seksuele versus het aseksuele – zijn altijd aanwezig geweest in de Indiase cultuur. Maar het waren altijd afgescheiden domeinen die niet met elkaar in contact kwamen. Maar nu kun je als je in een dorp woont waarin de conservatieve dorpsraad – die eerwraak steunt bijvoorbeeld – het voor het zeggen heeft, daarover twitteren. De technologische ontwikkelingen leiden ertoe dat de twee werelden botsen.”

Indiase jongeren lopen op het gebied van seks achter bij hun internationale leeftijdgenoten, schrijf je in je boek. Als ze dat niet thuis of op school leren, hoe komen ze dan aan hun informatie?

„Het internet is uiteraard een belangrijke bron. Maar dat is een halfbakken manier van leren. Je wordt overspoeld met honderden uiteenlopende verhalen, met als gevolg dat je onzekerder wordt in plaats van wijzer. Basale informatie over seks zou je gewoon op school moeten leren. Een vriendin van me is laatst voor het eerst met iemand naar bed geweest, ze is 28. Daarna kreeg ze een urineweginfectie: een veel voorkomende aandoening bij vrouwen na seks. Ze had geen idee wat haar overkwam, herkende de symptomen niet. Terwijl ze hoog is opgeleid en gestudeerd heeft in de VS. Niemand had haar er ooit over verteld.”

Je hebt zelf ook in de VS gestudeerd. Merkte je verschil tussen jouw seksuele volwassenheid en die van je leeftijdsgenoten?

„Ja, heel duidelijk. Ik was misschien beter in wiskunde dan mijn Amerikaanse studiegenoten, maar ik had een enorme achterstand in mijn kennis over seksualiteit. Daardoor voelde ik me in het begin heel ongemakkelijk. Ik zocht het gezelschap op van andere buitenlandse studenten die meer waren zoals ik. Later paste ik me aan en leerde ik meer doordat ik de juiste vriendinnen vond die me dingen konden vertellen.”

Je vond een geschikte partner via een huwelijksbemiddelaar, maar besloot uiteindelijk om de man niet nog eens te ontmoeten. Waarom was dat?

„Ook al ben ik opgevoed in een cultuur waarin gearrangeerde huwelijken nog steeds normaal zijn, ben ik toch meer beïnvloed door het idee van liefde en romantiek dan ik dacht. Het voelt onnatuurlijk om het huwelijk te zien als een strategisch beslissing. Ik wil worden gedreven door liefde, chemie, al denk ik dat er wel een balans bestaat tussen het liefdes- en het gearrangeerde huwelijk. Alleen moet ik die voor mezelf nog vinden.”

Wat is de belangrijkste ontdekking die je deed door het schrijven van dit boek?

„Dat er echt een revolutie gaande is, een liefdesrevolutie én een seksuele revolutie. In Delhi heb je de Love Commando’s, een organisatie die jonge verliefde stellen opvangt die hun dorpen en families moeten ontvluchten om te voorkomen dat een van hen wordt vermoord, of dat ze allebei worden omgebracht. Er zijn wel opvangmogelijkheden via de politie, maar die zijn lang niet altijd afdoende. Ook wat de seksuele revolutie betreft moet er een adequatere infrastructuur komen: onderwijs, opvang, wetgeving. Vrouwen moeten kunnen dragen wat ze willen, homoseksualiteit moet worden geaccepteerd. En we moeten als samenleving onze ogen openen voor de seksualisering die het dagelijks leven binnensijpelt. Gebeurt dat niet, dan zal het geweld tegen vrouwen aanhouden.”