Mijn vriend, de gast

Bram Moszkowicz op de dag van zijn val in 2012 inPauw & Witteman. Hij was de lievelingsgast van redacteur Rachel Franse.
Bram Moszkowicz op de dag van zijn val in 2012 inPauw & Witteman. Hij was de lievelingsgast van redacteur Rachel Franse.

Rachel Franse is gastenvanger. Zij was redacteur ‘lastige gasten’ voor Pauw & Witteman en nu voor Pauw. In het boek De slag om de gast kijkt zij terug op acht jaar gasten regelen voor de talkshow.

Franse is redacteur, maar zij is geen journalist, benadrukt ze. Haar kracht ligt in het vinden van de juiste gasten en ze vervolgens exclusief aan het programma te binden. Pauw & Witteman werd op het einde van de avond uitgezonden. De mensen die in het nieuws waren, dreigden dan reeds in allerlei andere tv-programma’s te zijn verschenen. Het was haar taak om exclusiviteit af te dwingen. En daarin ging zij heel ver, zo blijkt uit het boek.

Een van de straffe voorbeelden is de zaak-Netjes. Franse probeert in februari journalist Rena Netjes, die Egypte is ontvlucht, exclusief voor de talkshow te vangen. Franse gaat naar Schiphol met een bord waarop ‘Pauw & Witteman’ staat. Zij weerstaat de hoon van haar collega’s, neemt Netjes mee in de auto en brengt haar naar een hotel, veilig weggestopt voor de concurrentie. De collega’s van Nieuwsuur beschuldigen Franse van ontvoering en vrijheidsberoving. Netjes in tranen, de eindredacteur zwicht en Franse haalt bakzeil.

Franse vertelt eerlijk hoe irritant en schaamteloos zij is in haar volharding, maar dat ze nergens spijt van heeft. Stalken hoort bij haar werk. Elders in het boek: „Mijn gedrag was inderdaad erg vervelend, maar niet onterecht.”

Dat journalistieke distantie geen rol speelt in haar werk, blijkt uit het hoofdstuk over Franse’s lievelingsgast Bram Moszkowicz. De samenwerking gaat zo ver dat het Franse is die op 30 oktober 2012 de ex-advocaat per telefoon het nieuws meldt dat hij uit zijn ambt is gezet. Haar gebrek aan afstand tot het onderwerp blijkt vooral uit haar uitroep: „Iedereen is zich kapot geschrokken hier”. Terwijl, afgezien van Franse en Moszkowicz, de meeste mensen hoogstens ietwat verbaasd waren over de hoogte van de straf.

Een mooi detail is dat Franse van Moszkowicz ter plekke moet uitzoeken of hij meteen moet stoppen met werken – hij zit in de auto op weg naar een zitting. Ze bladert door het vonnis en kan hem gerust stellen: hij heeft nog een maand. Die avond zit hij bij Pauw & Witteman; 1,9 miljoen kijkers.

Franse gaat ook in op het gebrek aan vrouwelijke gasten. Volgens haar is dat „gemekker”. Witteman staat erop dat er iedere dag een vrouw aan tafel zit, maar Franse kan ze gewoon niet vinden. Volgens haar twijfelen vrouwen te veel aan zichzelf voor zo’n tv-optreden. Dat andere talkshows wel meer vrouwen hebben, ligt volgens Franse aan de lichtere onderwerpkeuze: „Wanneer je Knevel en Van den Brink terugkijkt zie je dat vrouwen aan tafel er vooral zitten omdat ze iets onder de leden hebben.”

Dat Franse zelf niet tot de aan zichzelf twijfelende vrouwen behoort, blijkt een ste meer uit het hilarische hoofdstuk waarin ze een invasie van Rotterdamse hooligans weerstaat, die haar op grove wijze aan haar vrouwelijkheid herinneren. „Benen, waar blijft het bier?” is nog de meest decente opmerking.

Uit dit hoofdstuk blijkt ook het verschil tussen Pauw en Witteman. De laatste is de hoeder van de moraal. Tuig is hem een gruwel. Pauw houdt wel van een relletje.

Door het boek heen staan ook veel treiterige grappen die Pauw maakt om zijnhoofdzakelijk vrouwelijke redactie op de kast te jagen. Je ziet ze schrikken. Witteman zei ooit dat vrouwen de voorkeur hebben als tv-redacteuren omdat ze ‘dienend’ zijn. Franse beaamt dat onomwonden. Je moet wel dienend zijn om dit zware werk aan te kunnen. Alles voor de mannen.