Fijne satire op theaterbezoek

Verwarring in afwachting van de voorstelling Shoot The Messenger van collectief Moeremans & Sons. Het rood fluwelen theaterdoek schuift niet open, het zaallicht blijft branden en een chagrijnige theatermedewerker komt met slappe excuses. Enkele (gespeelde) toeschouwers roeren zich. Ze zijn naar de Rotterdamse schouwburg gekomen voor een „Bildungsreise”, „een ontregeling” en een „een confrontatie met de treurigheid van het bestaan”. Ze eisen op hoge toon een verklaring en excuses.

Shoot The Messenger draait om niet veel meer dan hun ‘gereaguur’, dat uitmondt in een anderhalf uur durende babbelstroom zonder enige logica of essentie. Zoals de titel suggereert, gaat het schrijver en regisseur Sarah Moeremans dan ook niet om een boodschap, maar om het gedrag van de boodschapper.

Met dit schijnbaar eenvoudige concept weet Moermans knap een voorstelling lang te boeien. Ze schreef een bijzonder geestige tekst vol idiote vergelijkingen, absurde filosofietjes en onverwachte wendingen. Haar acteurs chitchatten haar woorden met perfect gevoel voor timing. Dat onvrede ook een band kan scheppen, is te horen in enkele gezamenlijk gezongen zoete stukjes Sprechgesang, geschreven door singer-songwriter Eefje de Visser.

De neptoeschouwers zijn al snel herkenbaar aan hun licht karikaturale spel, pruiken en kostuums, maar gaan soms ook geruisloos op in het echte publiek, dat ze slim spiegelen met flesjes water, krakende snoeppapiertjes, gefluister en gehoest. Omdat ze vooraan op de tribune zitten, zien we ze vooral op de rug. Maar ook hun geschuifel, opgetrokken schouders en opgewonden armbewegingen spreken boekdelen.

Het resultaat is een uiterst vermakelijke persiflage van de theaterbezoeker. Eentje die bovendien zozeer speelt met de codes, dat de verwarring tijdens de première ook bij het echte publiek toesloeg: een aantal toeschouwers moest vriendelijk worden verzocht om niet vrolijk met de acteurs mee te kakelen.