Een muziekruzie waar de Kanyes van deze wereld nog een puntje aan kunnen zuigen

Mark Kozelek, de Amerikaanse zanger van de door recensenten zo gelauwerde Amerikaanse indierockact Sun Kil Moon, is iemand met wie je geen ruzie wilt krijgen, maar dat binnen de kortste keren wel krijgt.

Zou je tegen zijn glas bier aan stoten in een kroeg, dan zou hij naar je huis komen en een emmer bier boven je deur hangen, zodat je vervolgens zeiknat wordt als je de deur uit loopt. En stoor je als indieband (The War on Drugs) op ook maar enige wijze zijn indieband tijdens een optreden op een festival, dan heb je een paar weken later een ‘diss-track’ aan je broek die je normaal eigenlijk alleen in de hiphop tegenkomt.

Vind één foto van de 47-jarige Kozelek waarop hij níet kijkt alsof hij net heeft gehoord dat zijn hond is overleden. Het is bijna onmogelijk. Kozelek is een gerespecteerd muzikant, maar het is niet de minst humeurige man in de muziekwereld.

Sun Kil Moon - Richard Ramirez Died Today of Natural Causes, live op Pitchfork Festival:

Dat laat hij soms op het podium zien, en de afgelopen maand moet wel een hoogtepunt in zijn carrière zijn geweest wat dat betreft. Het begon eigenlijk al tijdens een concert in North Carolina - uiteindelijk ‘slachtoffer’ The War on Drugs maakte toen nog geen onderdeel uit van het plaatje. Het publiek tijdens die show was nogal luidruchtig, en daar was Kozelek niet van gediend. Hij zei “shut the fuck up” tegen de, en we citeren, “fuckin’ hillbillies”. Om zijn heuglijke mini-tirade te vieren, zorgde zijn label ervoor dat er T-shirts gekocht konden worden met daarop “All You Fuckin’ Hillbillies Shut The Fuck Up”. Gedrukt in North Carolina, hoe ironisch.

De geluidsoverlast in Canada

Maar voor de dit jaar echt doorgebroken indielievelingetjes van The War on Drugs, te zien op elk festival overal wanneer dan ook dit jaar, begon het pas echt in Ottawa, Canada. Zowel Kozelek, met Sun Kil Moon, als The War on Drugs speelde daar op een folkrockfestival. Tegelijkertijd. En toen Kozelek aan het spelen was, drong de muziek van het podium waar The War of Drugs stond te spelen door tot op ‘zijn’ podium.

“Who the fuck is that”, zou hij hebben gevraagd aan het publiek. “I hate that beer commercial lead-guitar shit.” Om vervolgens zijn volgende nummer aan te kondigen als ‘The War on Drugs Can Suck My Fucking Dick’. De rest van de set bleef hij zich opwinden over de band.

The War on Drugs was zich van geen kwaad bewust en wist niet of Kozelek het grappig had bedoeld:

Twitter avatar warondrugsjams The War on Drugs Can anyone confirm that mark kozelek was talking shit on us during his set in Ottawa last night? Cuz we obviously booked the schedule….wtf
Twitter avatar warondrugsjams The War on Drugs Seems like it might have been at least partially in jest so whatever. Just upsetting to me as a fan that’s all. We’re just doin’ what we do

De non-excuses en de uitdaging

Er volgde iets wat we alleen maar non-excuses van Kozelek kunnen noemen. Hij legde even uit hoe erg de overlast van het geluid van het podium waar The War on Drugs speelde was en gaf daar vooral de organisatie de schuld van:

“I hope to catch your set someday when it’s not drowning out my own. The schedule wasn’t your fault—I get it. That was my third rodeo with The Ottawa “Bleed” Fest. They’re still figuring things out over there. I hope they get it together someday.”

Niet veel later in deze nogal enorm eenzijdige vete - een echte reactie van The War on the Drugs is er nog steeds niet - daagde Kozelek de band uit om samen met hem op het podium tijdens een show, voor gisteren gepland, zijn nieuwe “hilarische” nummer ‘War on Drugs: Suck My Cock/Sun Kil Moon: Go Fuck Yourself’ te zingen, als hij maar de “beer commercial lead guitar” mag spelen.

Geen reactie.

Dus toen zette Kozelek maar een studioversie van het nummer online. Een man van zijn woord, dat is-ie zeker. En het bevat ook meteen alles: verwijzingen naar The War on Drugs en hoe hij vindt dat ze klinken, de hillbilly’s in North Carolina en de blogger die over die show in North Carolina schreef en “dacht dat hij echt Sun Kil Moon heette”, de “bitch”.

Beide maken gewaardeerde muziek

Het moet gezegd worden: het is geen onaardig nummer, en het past op zich prima in het Sun Kil Moon-repertoire. Tragikomisch, autobiografisch, deprimerend. Alleen is de vraag of Kozelek, die het ongetwijfeld allemaal gewoon heel grappig vindt, dit allemaal zo netjes doet. Voor Michael Nelson van Stereogum was het in ieder geval aanleiding om een essay te schrijven over hoe slecht Kozelek met zijn fans, onder wie dus The War of Drugs zelf, omgaat.

Eigenlijk moet er gewoon naar de muziek van beide gerespecteerde bands geluisterd worden. Want muziek maken kunnen ze. Sun Kil Moon’s laatste album Benji werd geloofd door recensenten en dat gold ook voor The War on Drugs’ Lost in the Dream.

Op Spotify: