Recensieoverzicht: Gone Girl van David Fincher is een ouderwetse mindfuck

David Finchers thriller annex zwarte komedie Gone Girl, naar een boek van Gillian Flynn, is een film over beeldvorming. Zelfs al veins en acteer je in een veelbekeken talkshow dat je empathisch bent, is dat nog te verkiezen boven de waarheid. En die waarheid is dat hoofdpersonage Nick het niet heel erg vindt dat zijn eega weg is.

Dit schrijft NRC-recensent André Waardenburg deze week over de nieuwe ‘Fincher’: ★★★★☆. Een film met een duidelijke tweespalt. De eerste helft van Gone Girl laat het politieonderzoek zien maar gaat vooral over de in flashbacks getoonde teloorgang van een huwelijk, aldus Waardenburg. In dit eerste uur bekrachtigt regisseur David Fincher keer op keer dat Nick Dunne mogelijk een gevoelloze sociopaat is en echtgenote Amy het slachtoffer van zijn bitterheid en frustratie. Maar is deze perceptie wel juist? Halverwege verandert de film van vertelvorm – we krijgen Amy’s kijk op het verhaal te zien.

Meesterlijk

De titel van de film verraadt in elk geval dat Amy op een dag van het toneel verdwijnt. Ze is vermist. De kijker mag gaan gissen: is ze vermoord door Nick of of is er sprake van een minder voor de hand liggend scenario?

“Met deze vragen is Fincher in de verfilming van de gelijknamige bestseller [in Nederland getiteld Teerbemind, red.] van Gillian Flynn meesterlijk aan de haal gegaan in een thriller, die van de eerste tot de laatste minuut boeit.”- Ab Zagt, AD ★★★★☆.

Gone Girl het boek ging twee miljoen keer over de toonbank. Hoge verwachtingen dus van de verfilming. Flynn bewerkte zelf haar boek tot filmscript en volgens Trouw (★★★☆☆) voegt het scenario nog wat interessante wendingen toe. En daar ligt volgens het dagblad dan ook - te zeer - de nadruk op. Het portret van het gelaagde huwelijk blijft vrij vlak. “Toch dat boek maar eens lezen.”

De geest van Hitchcock

Eigenlijk zoals we gewend zijn uit eerder werk van Fincher (Fight Club, The Social Network, House of Cards) zit ook Gone Girl redelijk gevuld met een bepaalde vorm van humor, naast de thrillerelementen. De Telegraaf deelt ★★★★☆ uit aan de regisseur die in zijn nieuwste film “een uitstekende balans heeft gevonden tussen sardonische grappen en bittere ernst”.

“Rosamund Pike spat van het scherm als Amy, een vrouw die je van tijd tot tijd doet sidderen. Affleck is een uitstekende Nick. (…) Flynn is erin geslaagd haar goed doortimmerde plot om te werken naar een puik scenario.”

De Volkskrant schrijft dat de geest die boven Gone Girl waart vooral die van Alfred Hitchcock is, de “meesterverteller” graag mocht spelen met het gegeven van de onschuldige man, de verkeerde op de verkeerde plaats. Recensent Berend Jan Bockting waardeert (★★★★☆) de samenwerking tussen regisseur en bestseller-auteur.

“Hitchcock speelde graag met zijn publiek door het een informatieachterstand of -voorsprong op zijn personages te geven. Ook Fincher en Flynn spelen dat spel met verve. (..) Maar Gone Girl is meer dan een doortimmerde, vlot vertelde thriller. De film werpt de vraag op in hoeverre het mogelijk is de ander volledig te kennen en te doorgronden. Zodoende ontpopt Gone Girl zich van psychothriller tot studie naar de psychologie van een hedendaagse relatie - een grotendeels geslaagde combinatie. Hooguit is de beeldtaal vergeleken met Finchers vroegere, wildere films een tikkeltje ouderwets, met zijn flashbacks in warmgele gloed.”

Ook Cinema.nl kwalificeert Gone Girl als een “21ste-eeuwse Hitchcock”: ★★★★☆. Dat zit ‘m dan in het “listig” spelen met “vertelperspectief en genreclichés”. Cinema.nl schrijft dat het verhaal daardoor gaandeweg “onzinniger wordt, maar omdat Fincher de kijker steeds een stapje voor blijft en de aandacht geen moment laat verslappen”.