Mijn vader was geen hoerenloper

Hugo Röling is boos over de roman waarin zijn vader wordt opgevoerd. Zijn eigen non-fictie boek over zijn vader verscheen één dag eerder.

‘In 2007 ben ik benaderd om gegevens over mijn vader te verstrekken ten behoeve van een speelfilm over het Tribunaal van Tokio waar in Japan plannen voor gemaakt werden. Bert Röling zou daarin een centrale rol spelen.

„Toen ben ik begonnen met het uittikken van de brieven en dagboeken van mijn vader, die hij schreef tijdens zijn tijd als rechter in Japan. Dat is een document geworden van zo’n 200 tot 300 pagina’s. Daar wilde ik toen al een boek van maken. Van de proefuitgave heb ik twee exemplaren aan filmmaker Pieter Verhoeff gegeven, die de film zou regisseren. Een exemplaar voor Pieter, een exemplaar voor Van Beijnum, de scenarioschrijver.

„Van Beijnum heeft nu gebruikgemaakt van dat bronmateriaal. De afspraak was dat hij dat voor de film zou gebruiken, niet voor een boek. Hij wist donders goed dat hij mijn bronnen in vertrouwen ter inzage had gekregen. Dat vind ik onfatsoenlijk van hem. Hij heeft inbreuk gemaakt op het goede vertrouwen waarmee ik hem via Verhoeff de bronnen heb verstrekt.”

„Ik was verrast toen ik van zijn boek hoorde. Eind augustus hebben we een pittig gesprek gehad op de uitgeverij. Toen is besloten tot een disclaimer in zijn boek. Er staat nu in dat het fictie is. Maar iedere lezer zal begrijpen dat de hoofdpersoon nog steeds de Nederlandse rechter Bert Röling is. De andere rechters in het boek hebben hun echte naam, alleen die van mijn vader is veranderd.”

„Er is bijvoorbeeld een nare scène waarin mijn vader een bordeel bezoekt. U begrijpt dat ik dit niet prettig vind. Maar dat is de vrijheid van de romanschrijver. Mijn vader was niet monogaam, maar een hoerenloper was hij niet, al kun je dat nooit bewijzen.”

„Ik ben blij in een land te wonen waarin rechters geen romans verbieden. Maar ik heb wel bij juristen geïnformeerd of ik wijzigingen zou kunnen eisen. Zij gaven me weinig kans.

„De publicatie van mijn eigen boek stond gepland voor begin volgend jaar. Toen ik van Van Beijnums boek hoorde, heb ik met mijn uitgever besloten mijn boek naar voren te halen, zodat het echte verhaal van mijn vader eerder bekend zou zijn. Ik heb erg hard gewerkt om Kees van Beijnum voor te zijn. Dat is net gelukt, met een dag.”