Ai, robot!

De Volkskrant van vandaag wijdt een artikel over de impact van de robot op onze werkgelegenheid: vier op de tien werknemers dreigen in de komende twee decennia hun baan kwijt te raken. Een week daarvoor las ik overigens al dat ook mijn werk wordt bedreigd.

Op 22 september kreeg ik een onlinebijdrage onder ogen waarin gewag werd gemaakt van een ‘elektronische tong.’ ‘This Robot Tastes Better Than A Wine Critic’ dreigde de auteur.

Om eerlijk te zijn, kan ik niet wachten tot ie er is. Vooral als deze robottong in staat blijkt om ook mijn artikelen te tikken. Heerlijk. Ik weet al precies hoe ik de tijd ga besteden die ik dan overhoud: met alleen maar wijn drinken.

Enfin, terug naar de Volkskrant. In het stuk komt een offsetdrukker aan het woord die zijn werk kwijt is. Maar ook een horlogereparateur die zich juist nergens druk om maakt. Weliswaar beoefent hij een van de meest automatiseerbare beroepen, maar hij heeft zich gespecialiseerd op het duurdere segment. ‘Dat zijn complexe horloges,’ zegt hij. ‘Dat blijft handwerk.’

En hij vervolgt: ‘Automatisering zou wel andere horlogereparateurs kunnen treffen, die zich op een goedkoop segment richten. Een Armani-horloge van 150 euro ziet er mooi uit, maar binnenin zit een uurwerk dat wie voor een inkopen. Je betaalt dus 149 euro voor het merk.’

En kijk aan, dat is nu precies wat ik met mijn ogen en tong het afgelopen jaar in de wijnwereld heb zien gebeuren. Er bereikten opvallend veel wijnen mijn proeftafel die alleen maar gemaakt bleken om visueel te verleiden.

Via luxe uitmonsteringen. Door ze te bottelen in niet standaard flessen. Van extra dik glas. Voorzien van fraaie capsules. Met opvallende afsluitingen. En beplakt met prachtige etiketten. Vooral de ‘sleeve’ is tegenwoordig erg populair. Dat is een glimmende foliecover die als een hoesje over de hele fles wordt getrokken.

Toegegeven, het zag er allemaal schitterend uit. En het uiterlijk rechtvaardigde een hoog prijskaartje. Maar schijn bleek te bedriegen. De kwaliteit in de fles was vaak bedroevend.

Nu ga ik nooit op uiterlijk af. Gaandeweg mijn proefmarathon ben ik ze ‘botox beauties’ gaan noemen: op het eerste gezicht mooi, maar van binnen nep.

Zelf zie ik het liever andersom. Zo heb ik de heerlijkste wijnen gedronken uit flessen die te lelijk waren voor de glasbak.

Ik zal er in mijn bijdrage van zaterdag aandacht aan besteden. Het gaat om een rode Oostenrijkse liter. In een fles die pijn deed aan de ogen maar een feestje was voor de tong.

Mijn eigen tong, wel te verstaan.