Waarom doe ik dit ook alweer?

Schrijver en model Alexandra Smith was er klaar mee. Als zelfstandige kwam ze jarenlang nét niet rond. Hoe doe je dat, succesvol worden? Vandaag: haal alles uit je investeringen

Met mijn kin omhoog stap ik driftig door de ruimte. „Muziek!” schreeuw ik voor de honderdste keer theatraal tijdens een niet bestaand concert. Daarna breekt de geregisseerde hel los. Ik ren, kronkel, kerm en zing tot mijn longen het begeven en ik uitgeput door mijn knieën zak. De rol van ‘brutale operazangeres’ begint zijn tol te eisen. Het ‘publiek’ klapt en joelt. Gelukkig maakt mijn acteerdocent een einde aan mijn kwelling.

Waarom deed ik dit ook alweer?

Drie jaar geleden volgde ik precies dezelfde acteercursus. Vervolgens werd ik meteen aangenomen voor een theatervoorstelling en twee commercials – allemaal in drie weken tijd. In de vijf tot tien minuten die je hebt om een regisseur te overtuigen kon ik me ineens veel sneller inleven. In no time had ik deze investering terugverdiend.

Omdat net als bij Aristoteles theater en taal mijn leven beheersen, woonde ik eerder die dag ook een masterclass overtuigingskracht bij. Daar leerde ik mezelf écht kennen: ik spreek makkelijk voor een publiek, maar eenmaal nerveus word ik ’s werelds slechtste luisteraar. De masterclass bleek nuttig om mijn kennis over presentatiecoaching op te frissen.

Twee drieslagen in één alinea

De volgende dag laat ik in de wachttijd tijdens een fotoshoot in Blaricum mijn nieuwe retorische vaardigheden los op mijn website. De homepagetekst van Fabel bevat nu maar liefst twee ‘drieslagen’ en een contrast, zeer erkende argumentatietechnieken. Allemaal in één alinea. Obama lanceert in speeches wel één drieslag per minuut en daar volgt steevast een daverend applaus op. Mij hoeft het enkel extra klanten op te leveren.

De stylist loopt de kamer in. „Nog een half uur jongens, we zetten nog even wat klaar voor de volgende shoot.” Verstrooid knik ik haar toe. Ik ben alweer bezig met aantekeningen maken over hoe ik de workshop storytelling voor bedrijven kan perfectioneren. Intussen keuvelen mijn medemodellen gezellig over kinderen, relaties en superfood.

Na drie kwartier – er was iets kwijt en de verlichting moest bijgesteld – sta ik weer glimlachend op de set, ondergedompeld in een regen van sterretjesvuur. We doen een shoot voor Kerst en Nieuwjaar. Iemand heeft bedacht dat het leuk zou zijn als alle modellen sterretjes vasthouden, ter hoogte van hun gezicht. Het resultaat ziet er leuker uit dan het voelde.

De volgende ochtend word ik gebeld door een collega-zzp’er. „Ik kwam op je website en zag dat je storytellingdeskundige bent. Ik zoek iemand die schrijftrainingen kan geven.”

„Die geef ik!” antwoord ik enthousiast. Het blijkt dat hij als schrijver regelmatig aanvragen krijgt voor inhouse-schrijftrainingen. Maar hij is écht schrijver en geen trainer, dus zoekt hij iemand die deze aanvragen voor hem kan overnemen. We gaan binnenkort afspreken. Het telefoontje bewijst dat storytelling nu een overtuigende dienst is op de website. En dat ik als een speer een pagina met schrijftrainingen moet aanmaken, compleet met drieslagen, contrasten en inspirerende quotes.

Rijles, ook dat nog

De deurbel laat me weten dat mijn rij-instructeur is gearriveerd. Oh ja, ook dat nog. Het lukt mij al tien jaar niet om mijn rijbewijs te halen. Een dertiger zonder rijbewijs, ik schaam me er diep voor. Als ik hem voor mijn veertigste hebben wil, mag ik wel opschieten. Achter het stuur bedenk ik me dat ik ook nog de website voor modellen- en acteerwerk moet afmaken. Pas als mijn rij-instructeur naar voren vliegt, begrijp ik dat ik te hard op de rem heb getrapt. Duizenden euro’s kost dit rijbewijs me al. Het is de vraag of ik deze investering ooit zal terugverdienen. Eén troost: na wat magere weken heb ik deze week eindelijk goed verdiend. Dat geld kan ik weer mooi investeren. In mijn rijbewijs bijvoorbeeld.