Surrealistisch The Black Piece is al hoogtepunt in dit dansseizoen

Dansen in het bijna-donker was enige tijd een manier om choreografieën interessanter te laten lijken dan ze waren. Dergelijke trucs heeft de Vlaamse Ann Van den Broek niet nodig. Zij thematiseert het duister: The Black Piece gaat over het zwarte in en om ons, zwart als dreiging, zwart als veilige deken. Licht is in haar jongste creatie dus een schaars goed, en wordt volledig gecontroleerd door Van den Broek zelf, die net als in haar vorige creatie, The Red Piece, live aanwezig is. Rondgaand over het verduisterde toneel toont zij het publiek met een zaklamp wat zíj wil dat het op dát moment ziet. Heel soms baadt het podium in het licht en stellen de dansers zich in een rij op voor een synchrone choreografie van staccato krampende en stuiptrekkende bewegingen.

Cameraman Bernie van Velzen projecteert livebeelden van de vijf dansers en objecten op de vloer. Trippelende voetjes op hoge hakken, een inktzwarte, rammelende matroesjkapop, een verleidelijke man in een jas van varkensleder dat op zijn bewegingen ritmisch meeknarst. Andere geluiden – uitzinnig gelach, klaaglijk gekerm, voetstappen, ademhaling – en de songs van Gregory Frateur van Dez Mona leggen een spannende bodem onder de manipulatie van onze waarneming. Beelden en dansen volgen elkaar zonder samenhang op en creëren een surrealistische, desoriënterende ervaring. The Black Piece is als een droom vol betekenissen die zich niet laten duiden. Nu al een hoogtepunt in het seizoen.