Netanyahu hakt in op Hamas (= IS)

De Israëlische premier probeerde gisteren af te rekenen met Iran en Hamas. Allemaal hoofdenafhakkers.

Premier Netanyahu toont een foto van Hamasraketten tijdens zijn toespraak voor de Verenigde Naties in New York. Foto AFP

Dit was weer de Netanyahu zoals we hem kennen. Gisteravond ontvouwde de Israëlische premier zijn wereldbeeld in een toespraak voor de Verenigde Naties in New York. Hij veegde alle militant-islamitische stromingen op één hoop, betoogde nog eens dat Hamas hetzelfde is als de Islamitische Staat (IS) en beschuldigde Iran ervan dat het uit is op de wereldheerschappij.

Vooral Iran moest het ontgelden. Het regime van president Rohani, ruim een jaar aan de macht, geldt als gematigder dan dat van zijn voorganger Ahmadinejad. Mis, aldus Netanyahu. Als het erop aankomt zijn alle charmeoffensieven en vriendelijke glimlachjes verdwenen en zal Rohani niet schromen kernwapens in te zetten om zijn doel, wereldheerschappij, te bereiken. In dit opzicht vergeleek hij de „militante islam” – inclusief Iran en IS – met de nazi’s. Het enige verschil, aldus Netanyahu, is dat de nazi’s uit waren op een „superieur ras” en de militante islam op een „superieur geloof”.

Verder deed Netanyahu zijn uiterste best Hamas af te schilderen als niets en niemand ontziende terreurgroep. Zo had hij een foto meegenomen waarop te zien was hoe kinderen speelden naast een raket die Hamas zou afschieten op Israël. Door Hamas met de ‘hoofdenafhakkers’ van IS te vergelijken, hoopte Netanyahu duidelijk te kunnen maken waarom het noodzakelijk was dat de Gaza-oorlog van de voorbije maanden het leven heeft gekost aan meer dan tweeduizend Palestijnen. Dat daar ook veel burgers bij waren, kwam volgens de premier doordat Hamas zijn raketten expres vanuit woongebieden afschiet.

Zelfs de Verenigde Staten, Israëls trouwe bondgenoot, moesten even slikken van deze retoriek.

Met betrekking tot Iran benadrukte een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken dat er niets is wat wijst op een Iraanse wens om te komen tot een islamitische wereldregering. „We zijn druk bezig een akkoord met Iran te sluiten over zijn nucleaire activiteiten. Dat zal niet gebaseerd zijn op een charmeoffensief, maar op feiten en details.”

Over Hamas meldde de woordvoerster dat de Verenigde Staten deze groepering weliswaar zien als terroristisch, maar dat de dreiging die van IS uitgaat van een andere orde is. Dat de twee groeperingen „twee takken van dezelfde giftige boom” zijn, zoals Netanyahu beweerde, gaat er bij de bondgenoot niet in.

Maar de retoriek van Netanyahu was niet zozeer bedoeld voor de internationale bühne. Hij moet vooral zijn thuisfront tevreden houden. Waar de wereldopinie zich geschokt toont over de vele burgerslachtoffers in Gaza, krijgt Netanyahu in eigen land de kritiek dat hij te slap heeft opgetreden tegen Hamas. Ook binnen zijn eigen kabinet is de premier slechts gematigd vergeleken bij de populaire Naftali Bennett, leider van de orthodoxe partij Het Joodse Huis.

De Palestijnse president Abbas had afgelopen vrijdag een harde toespraak gehouden, waarin hij Israël onder meer betichtte van genocide in Gaza. Van die opmerking kon Netanyahu dankbaar afstand nemen, door erop te wijzen dat Israël de vijand van tevoren waarschuwt, dat het humanitaire hulp geeft aan Gaza en veldhospitalen inricht. Abbas werd weggezet als een Holocaustontkenner die geen serieuze gesprekspartner voor vrede is.

Wat dan wel? Netanyahu ziet meer heil in een samenwerking met Arabische landen die, net als Israël, de strijd willen aanbinden met de militante islam. Zo noemde hij Egypte, Jordanië, de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië als mogelijke bondgenoten, met wie hij zou kunnen samenwerken op terreinen als regionale veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg en wat dies meer zij. Pas als die samenwerking zou slagen, kan men samen bekijken of en hoe vrede met de Palestijnen tot stand kan worden gebracht.

Volgens critici koopt hij met dit plan vooral tijd. Hoe langer de vredesbesprekingen op zich laten wachten, hoe meer Netanyahu sluipenderwijs de Westelijke Jordaanoever kan domineren. Door meer land te confisqueren en meer nederzettingen op te richten creëert Netanyahu een onomkeerbare situatie in ‘Judea en Samaria’.

Dit is precies waar Abbas voor heeft gewaarschuwd in zijn toespraak – maar helaas voor hem blijft het woordje ‘genocide’ langer hangen.