Het poëtische tableau vivant van Dries Van Noten

De finales van de shows van Dries Van Noten zijn bijzondere esthetische ervaringen: tientallen modellen die samen over de catwalk lopen, alle kleuren, dessins en borduursels van een collectie bij elkaar – het kan betoverend werken.

Woensdagmiddag, bij de show van zijn vrouwencollectie voor voorjaar 2015, voegde de Belgische ontwerper daar nog iets aan toe. Op het moment dat je verwachtte dat de modellen zich om zouden draaien om terug de kleedruimte in te lopen, namen ze een voor een plaats op de catwalk, een zeer lang, dik, speciaal voor de gelegenheid handgemaakt tapijt dat een bed van mos verbeeldde. En zo ontstond een poëtisch tableau vivant met schijnbaar onopgemaakte meisjes in bijzondere kleren met een onmiskenbare hippie-vibe. Van de gebruikelijke haast om een zaal na afloop van een show zo snel te mogelijk te verlaten was niets te bespeuren.

Burning Man inspireert Van Noten
Van Notens inspiratiebronnen zijn onder meer, zei hij na afloop, het Amerikaanse festival Burning Man, een meisje dat naar het strand gaat en snel wat aantrekt, het schilderij van Ophelia, drijvend in het water, van prerafaëliet John Everett Millais, de midzomernacht, de Arts and crafts-beweging. Maar vooral, vertelde hij, wilde hij „geen collectie maken, geen product, maar mooie kleren, zonder regels of beperkingen”.

Dat begon met de stoffen. Zijdes met ingeweven strepen, aan de ene kant in andere kleuren dan aan de andere kant, bijvoorbeeld. Of een ‘zomerbont’ gemaakt van laagjes dunne zijde, een jacquard dat overloopt in een andere jacquard, waardoor het lijkt of een kledingstuk is gemaakt van verschillende stoffen. Er waren ruime broeken en shorts van gemaakt, en lange jurken, tunieken, jassen en jacks. Kledingstukken die aanstekelijk los en vrij langs het lichaam vielen, en de stoffen goed lieten uitkomen. Bijna alle drukke prints werden weer met andere gedragen, veel stukken waren geborduurd. Stevige, witte sandalen met een kunststof sleehak zorgden voor een fris accent.

Rochas toont tere, transparante jurken
Ook de Italiaanse ontwerper Alessandro dell’Acqua had in zijn tweede collectie voor Rochas duidelijk mooie kleren willen maken: tere, mooi versierde, deels transparante jurken met een retrogevoel. Maar blijkbaar vond hij dat niet genoeg: achterop sommige jurken zaten kimonodetails, in de pumps met open hiel werden hielloze sportsokjes gedragen en bijna alle jurken werden gecombineerd met militaire ceintuurs, die af en toe boven de boezem werden gedragen.

Wonderlijke, overbodige styling-ingrepen – met zijn romantische jurken zat Dell’Acqua op een goed spoor. Als zelfs de Amerikaanse ontwerper Rick Owens, bekend om zijn heftige leren ontwerpen, transparante, strapless jurken laat zien, weet je dat er serieus iets speelt in de mode: een hang naar zachtheid die nog het best valt uit te leggen als escapisme – Mode als reactie op de snelheid en de problemen van nu.

Chinese stoffen bij Ann Demeulemeester
Ook bij Ann Demeulemeester, waar sinds het vertrek van Demeulemeester Sébastien Meunier nu de creatieve leiding heeft, was de stemming opmerkelijk zacht. Er zat bijna geen leer in de collectie, en op vaak linnen enkellaarzen waren bloemen geborduurd. De voor het merk zo kenmerkende gilets waren samengesteld uit verschillende ‘Chinese’ stoffen. Ter afwisseling van het gebruikelijke zwart en wit zat in de collectie babyblauw, en veel kledingstukken sloten op de rug met lange linten, die lieflijk achter de modellen aan wapperden.

Eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad. Fotografie Peter Stigter.

Dries Van Noten
 

Rochas

 

Ann Demeulemeester