Gewichtsloze zweefmuziek

Welkom aan boord van Further, de tweede plaat van Monomyth. De komende drie kwartier zullen we gewichtsloos door de sonische kosmos zweven, als gevolg van een krachtenveld van – zoals de band het zelf noemt – ‘instrumental space kraut stonerrock’. Daarmee slingert het Haagse vijftal luisteraars tot ver buiten de dampkring, net zoals ze dat vorig jaar op hun prachtdebuut Vanderwaalskrachten ook al deden.

Hoe zo’n woordloze ruimtereis verloopt, hoor je het best in ‘Spheres’, nummer twee (van de vier). Het begint met een aangenaam voortkabbelende drone waarin gaandeweg steeds meer gepriegel op de vierkante millimeter klinkt. Laagje voor laagje groeien de onheilspellende geluiden, tot het halverwege begint te barsten. Dan slaat er – KLABOEM! – een meteoriet in van verontrustende bas- en gitaarlijnen, suizende orgels en wild tromgeroffel. Het geraas gaat liggen, het deuntje kabbelt weer verder tot – na een minuut of tien – het gitaargeweld echt losbarst en de ontploffing volgt. Tijdens de echoënde fade out voel je het sterrenstof neerdalen.