Samen vechten voor elke hole

De Europese golfers winnen de Ryder Cup voor de derde keer op rij. Het geheim achter hun dominantie: een hechte eenheid.

Martin Kaymer haalt op de zestiende hole zijn zege binnen voor het Europese team tegen de AmerikaanBubba Watson. Foto Reuters

Als schooljongens moedigden ze hun medespelers aan, ook al was de Ryder Cup al lang binnen: Rory McIlroy, nummer één van de wereld en winnaar van twee majors dit jaar, Graeme McDowell, Martin Kaymer. Dit waren geen multimiljonairs op een golfbaan, maar sporters die genoten van hun teamprestatie.

En ze kregen wat ze wilden toen Jamie Donaldson, een 38-jarige rookie uit Wales, gisteren op Gleneagles het winnende punt binnenhaalde voor Europa. Gesteund door 45.000 luidruchtige fans wonnen Europa’s twaalf beste golfers de derde Ryder Cup op rij (16,5 – 11,5) – en voor de achtste keer in de laatste tien edities.

Golf is bij uitstek een individuele sport, maar een Ryder Cup winnen vereist meer dan een blik op de wereldranglijst. Niemand die dat de afgelopen anderhalf jaar beter besefte dan Paul McGinley, de Ierse captain van Team Europe. Ondanks een hele waaier aan Europese vlaggen en talen – twaalf spelers, negen nationaliteiten – wist McGinley een hechte eenheid te maken van zijn ploeg. „Paul was deze week absoluut groots”, prees McIlroy. „Natuurlijk wilden we zelf graag winnen. Maar vooral voor hem.”

Natuurlijk, Europa beschikte aan de voet van de Schotse Hooglanden over de beste spelers van dit moment, met vier man in de topzes van de wereldranglijst, en erkende Ryder Cup-vechters als McDowell, Ian Poulter, Justin Rose en Lee Westwood.

McGinley besteedde sinds zijn benoeming anderhalf jaar geleden talloze uren aan een minutieuze voorbereiding, zijn teamsamenstelling en een passende tactiek tegen Team USA, dat al 21 jaar wanhopig op zoek is naar een zege op Europese bodem.

In de week voor het evenement liet McGinley oud-manager Sir Alex Ferguson van Manchester United zijn golfers toespreken. Het Schotse icoon was niet zomaar gekozen: McGinley: „Hij was manager van een zeer succesvol voetbalteam dat thuis altijd goed speelde, als favoriet, met de enorme verwachtingen van het eigen publiek.” Precies wat Team Europe kon verwachten in de chaos van Gleneagles, waar de fans de ploeg hartstochtelijk vooruit schreeuwden.

De inzet van andere sporters is niet nieuw. Twee jaar geleden hield voetbalcoach Pep Guardiola een praatje, in 2010 werd de ploeg in Wales verrast door een telefoontje van Ryder Cup-legende Seve Ballesteros, toen al ziek. „Dit soort dingen helpt”, zei McIlroy op Gleneagles. „Het zijn kleine details in het grote geheel, maar het kan net het halve procentje uitmaken waardoor je die kleine trofee terugkrijgt.”

McGinley groef diep in de karaktereigenschappen van zijn spelers en bouwde zijn koppels zorgvuldig op. „Persoonlijkheid speelt een enorme rol” in de Ryder Cup”, zei hij zaterdagmiddag. Zo bleek zijn Engels-Zweedse duo Justin Rose en Henrik Stenson een gouden greep. Ook zijn idee om McDowell te koppelen aan de jonge Franse debutant Victor Dubuisson was een schot in de roos. „Ik vond dat McDowell de persoon was die Victor zichzelf kon laten zijn”, zei McGinley.

Ondertussen hamerde hij op samenwerking, kameraadschap en eenheid als wapens. In de kleedkamer hing hij een poster op, waarop een rots in de oceaan was te zien, middelpunt van een zware storm. Aan de golfers de taak zich staande te houden. „Het maakt niet uit hoe je ervoor staat, je moet de volgende hole zien te winnen”, zei McDowell, die zich gisteren terugvocht van een achterstand tegen de sterke rookie Jonathan Spieth. „Door voor elke bal te blijven strijden geef je het juiste signaal af naar je team. Het gaat om momentum.” Eén van de boodschappen van Ferguson.

Die houding verklaarde ook hoe de Europeanen zo sterk finishten. Drie dagen lang begonnen de Amerikanen sterk, maar de Europese golfers waren het sterkst als de punten werden verdeeld. Het leidde tot een onoverbrugbare voorsprong (10-6) bij het ingaan van de slotdag, de sunday singles.

Bij de tegenstrever van McGinley, Tom Watson, pakten de meeste beslissingen verkeerd uit. De 65-jarige Watson geldt als een groot kenner van het golf in Schotland – als speler won hij er vier van zijn vijf British Open-titels. Bovendien was Watson in 1993 de laatste Amerikaanse captain die de Ryder Cup wist te winnen in Europa.

Maar afgelopen weekeinde ontving hij vooral kritiek door zijn voorzichtige, negatieve aanpak. Zo liet hij veteraan Phil Mickelson ondanks zijn schat aan ervaring (tien Ryder Cups) de hele zaterdag aan de kant, tot ongenoegen van de altijd goedlachse Californiër. Die stuurde Watson zelfs een sms’je met de oproep (’Give us a chance’) hem en Keegan Bradley te laten spelen in de foursomes ’s middags. Maar Watson was niet onder de indruk van de man die hij vooraf de „leider” van het team had genoemd. Mickelson was gewoon „niet goed genoeg”.

Het zat nooit goed in het Amerikaanse team, waar de frustraties over de Europese dominantie toenemen. Een jonge topper als Rickie Fowler – gezien als ‘het Amerikaanse antwoord op McIlroy’ – komt maar niet uit de verf in de Ryder Cup. Het doet denken aan Tiger Woods, nu geblesseerd. Ook hij was geen teamspeler.

Toch is er hoop. Te midden van het Europese geweld toonden twee Amerikaanse rookies hun klasse: Patrick Reed (24) bleef ongeslagen en maakte grote indruk, net als Spieth (21). In 2016 zullen zij klaarstaan op de Hazeltine National Golf Club in Chaska (Minnesota), voor een hete ontvangst.