Fuck die het-gaat-zo- geweldig-mentaliteit

Op Facebook laten we alleen maar onze vrolijke kant zien. Maar ook als het slecht met ons gaat moeten we dat kunnen uiten, vindt Babette van Veen. Ze schreef een boek over haar scheiding. „Het zou helpen als iemand soms gewoon zegt dat het klote gaat.”

illustratie enkeling

Zeg Van Veen, waarom schreef je een openhartig boek over de gevolgen van je scheiding?

„Laat ik antwoorden met een wedervraag: waarom doet iemand überhaupt iets? In mijn geval: om geld te verdienen, het gevoel te hebben dat je bijdraagt aan de maatschappij, om me een blij mens te voelen. Zo stond ik als beginnend actrice van amper twintig jaar voor de keuze: óf een maand of drie in kleine zaaltjes door het hele land in een toneelstuk spelen over Apartheid in Zuid-Afrika, óf een rol aannemen in een nieuw fenomeen genaamd ‘soap’, met de verzekering van een maandelijks gage gedurende minimaal een jaar. Die keuze was niet heel moeilijk. Ik koos voor zekerheid, bouwen aan iets nieuws, een sprong in het diepe.

Het geld dat ik overhield door dit werk te doen – waar ik overigens erg veel plezier in bleek te hebben – investeerde ik in dingen die ik belangrijk vond. Dat was in mijn geval het schrijven en opnemen van muziek. Daar heb ik nooit spijt van gehad.

Toen onze werkgever ons vroeg een liedje in te zingen voor een cd van Goede tijden, slechte tijden (waarbij uiteindelijk de helft van de actrices afhaakten), deden Katja Schuurman, Guusje Nederhorst en ik gewoon wat ons werd gevraagd. Mijn leven speelde zich de jaren die erop volgden voornamelijk ’s nachts af, in discotheken, kroegen en andere obscure gelegenheden. Daar werd ik niet per se veel gelukkiger van, maar zo rolde het leven.”

Dus zo rol je verder? Sta je dan niet stil bij waar je heen gaat?

„De ‘zo gaan die dingen’-factor is in haast ieders leven veel groter dan we soms zouden willen. Wellicht is het prettiger er niet te veel naar te kijken, want dan moet je daar weer wat mee en het rolt allemaal best aardig. Ik trouwde, kreeg twee prachtige kinderen en rommelde door totdat ik ging scheiden, want zo gaan die dingen. Groot was dan ook mijn eigen verbazing, toen ik me vlak na dat uiterst dramatische moment ineens beter voelde dan ervoor. Dat nieuwe gevoel kende ik niet.”

Elk nadeel heb z’n voordeel?

„Ja. Voor de buitenwereld was ik een gebroken vrouwtje. Zo werd ik ook geportretteerd in ‘de bladen’: als ik even naar beneden keek om een euro in mijn wagentje van de AH te stoppen, werd er een foto van gemaakt, sneden het winkelwagentje weg en plaatsten daar een sneue kop bij. En dat duurde best lang. Het zal er wel bij horen en het ging ook gewoon even slecht met me. Op Twitter riep ik gerust dat ik een gruwelijke dag had en vroeg ik af en toe aan mensen om me een mooi liedje te sturen. Muziek troost. Ik kreeg veel mooie liedjes en veel verhalen van mensen die mijn spreekwoordelijke put deelden en die in mij een voorbeeld zagen van iemand die viel en weer opstond, om vervolgens weer keihard te vallen. Daarin stelden ze dat ze ‘gelukkig niet de enige’ waren. Nee, natuurlijk niet, maar waarom zou je dat denken?”

Wellicht omdat verdriet niet sexy is en we graag blije foto’s willen zien op Facebook?

„Fuck Facebook en fuck die hele het-gaat-zo-geweldig-met-mij-mentaliteit. Het leven is soms rauw, pijnlijk en helemaal niet fijn; dat is een gegeven. Ik heb in die periode het licht gezien. Dat was natuurlijk voor de bladen en de buitenwereld niet interessant, maar ik kon het wel uitschreeuwen. Mijn ellende riep allemaal vragen op als ‘hoe kom ik hier’ en ‘was ik dan zo gelukkig en als dat niet zo was, waarom deed ik dan zelf niets?’”

Een baan en een hypotheek zijn toch ook prettig?

„Iets doen waar je gelukkig van wordt, dat lijkt mij een geweldig uitgangspunt. Een paar jaar geleden riep iedereen: ‘Er moeten meer handen aan het bed’. Nou, de verpleegopleidingen tierden welig en inmiddels zijn er niet eens bedden meer! We leven voor een schijnzekerheid. Waarom lezen we meisjes voor uit boeken waarin ze door een prins worden gered? Waarom kunnen die dames niet uitgaan van hun eigen kracht? Ik voelde me ineens heel gelukkig, ik was sterk en geïnspireerd, ik had het licht gezien. Maar om uit te leggen hoe dat licht eruitzag, moest ik eerst vertellen hoe het donker eruitzag. Dat doen kennelijk niet veel mensen, dus dat roept dan vragen op als ‘Waarom schrijf je zo openhartig over je privéleven?’”

Dus je hebt het licht gezien en schrijft daarover terwijl je je privéleven blootlegt?

„Beetje een irritant pitbulletje jij, hè, Van Veen?”

Ja, wie stelt er hier nou de vragen…

„Sorry, laat ik weer antwoorden met een tegenvraag. Waarom vinden we het heel normaal als zangeres Adele een hele cd volschrijft over haar gebroken hart, maar als je het in persoonlijke bewoordingen opschrijft in een boek, is het ineens ‘openhartig’? Mooi woord wel, openhartig, en dat is het inderdaad: ik stel mijn hart open. Mijn inzichten pasten absoluut niet op één cd, daar zou ik een box voor nodig hebben. Ik vind het niet fijn als mensen zich eenzaam voelen, alleen omdat ze uit een put aan het klimmen zijn. Die mensen zijn in mijn ogen heel moedig omdat ze de confrontatie aangaan. Ze lopen niet weg voor pijn, ze gaan er doorheen, en dat is dapper. Ik schreef Hartenvrouw dus omdat ik vind dat verdriet en ellende er soms gewoon bij horen. Niet alles in het leven draait om het in stand houden van de schijn op Facebook. Ik ben dol op sociale media, maar het zou echt helpen als iemand af en toe gewoon even zou roepen dat het klote gaat. Dan maar geen likes op m’n groentetaart en m’n Mattel-gezin.”

Bedankt voor dit openhartige gesprek.

„Graag gedaan, pitbull, like je me nu?”

Mwaaah… beetje vaag vind ik het nog steeds wel.

„Liever een vage horizon, dan een doodlopende weg.”

Like.