Vechten om de MD2

Over elk onderwerp – hoe klein ook – is oneindig veel te vertellen. Lex Boon koos ooit voor de ananas, en neemt ons mee. Deze week: de uitvinding van de ananas.

Patentnummer US20110296568P1 staat op naam van uitvinder Frank Sekiya en betreft een ananas: de Franklynn. Hij lijkt op een doodnormale ananas, maar de uitvinder belooft dat zijn creatie een stuk zoeter is. In ieder geval zoeter dan de Dry Sweet en de Halo White, waar de Franklynn een kruising van is.

De Franklynn groeit alleen in de achtertuin van Frank Sekiya op Hawaii, maar in de wereld worden tientallen ananasvariëteiten op commercieel gekweekt. In het buitenland kom je zo weleens tegen. Zo zag ik in een Franse supermarkt een Cayenne Lisse uit Kameroen, een Sugarloaf uit Benin en een Queen Victoria uit Réunion liggen.

In Nederlandse supermarkten vind je altijd dezelfde ananas: de MD2 uit Costa Rica, hét succesverhaal uit de ananasgeschiedenis. De MD2 is zelfs de reden dat je nu in iedere supermarkt verse ananas vindt.

In het kort: in 1961 werd in Hawaii door verschillende ananasbedrijven het Pineapple Research Institute (PRI) opgericht. In die tijd was het inblikken van ananas geperfectioneerd, maar wereldwijd verse ananas vermarkten was nog lastig. Ananassen waren niet uniform, bleven niet lang genoeg goed en waren iets te zuur. PRI maakte honderden verschillende kruisingen, op zoek naar de ananas die aan alle wensen kon voldoen. Maar één onderzoeksinstituut voor meerdere concurrerende bedrijven bleek lastig en het PRI werd na een aantal jaar opgedoekt. De resultaten verdwenen in de archiefkast.

In de jaren tachtig haalde Del Monte variëteit 73-114 uit de kast en plakte er de naam MD2 op, vernoemd naar Milly Dillard, de vrouw van de toenmalige Del Monte-baas Frank Dillard (voor de fijnproever: er was ook een MD1, de 73-50). In Costa Rica werden testveldjes ingericht. De MD bleek het uitzonderlijk goed te doen. De ananas werd begin jaren 90 als ‘Del Monte Gold’ geïntroduceerd. Binnen een paar jaar groeide de omzet naar 200 miljoen dollar.

Al snel ontdekten de concurrenten dat ze de succesananas zelf hadden meegefinancierd ten tijde van het onderzoeksinstituut in Hawaii. Slepende rechtszaken volgden over het intellectuele eigendom van de MD2, stekjes van Del Monte-plantages werden gestolen en uiteindelijk kweekte iedere ananasboer op Costa Rica gewoon de ‘extra zoete’ ananas. Die toevoeging staat nog steeds op alle labels, terwijl eigenlijk alle ananassen in Nederland ‘extra zoet’ zijn.

Maar wat is the next big thing? Dat staat centraal op het congres van de International Pineapple Organization in november. De MD2 was voor Del Monte een succes omdat ze een voorsprong hadden op de concurrentie, maar het alleenrecht op de ananas wisten ze niet te behouden. Al een paar jaar is het bedrijf bezig met de ontwikkeling van de mysterieuze ‘Rosé Pineapple’, de eerste genetisch gemodificeerde ananas ter wereld. En zoals bij de Franklynn wordt alles vastgelegd in patenten, want Del Monte wil niet weer dat de hele wereld profiteert van de nieuwste uitvinding: een ananas met roze vruchtvlees.