Ponferrada

Echt zwaar is het parcours in Ponferrada niet. Nauwelijks zwaarder dan Milaan-Sanremo. Meer iets voor Niki Terpstra dan voor Bauke Mollema. Maar Niki is er zondag niet bij. De thuisblijvers zijn het pijnpunt van alle WK’s wielrennen. Selectiecriteria voor landenteams zijn troebel en willekeurig.

Soms incestueus.

Landenploegen bestaan uit couveuserenners voor één dag. Ze worden kunstmatig beademd vanuit een tricolore luchtbel, bijna tegen hun wil in. Wielrenners zijn niet van de natie, zij zijn van het volk.

Een heel jaar lang zie je geen oranje shirt in het peloton. Oranje hoort bij voetbal en hockey, in het wielrennen doet het pijn aan de ogen. Ga de merkenploegen maar na: je ziet ze in alle kleuren van de regenboog, maar niet één fietst in vaal oranje.

Dat willen sponsors ook niet.

Het wielrennen is geïnternationaliseerd en daarmee zijn primitieve dorpsvetes tussen landgenoten uit de mode geraakt. Jammer. Bijna bloedige rivaliteiten als destijds tussen Fausto Coppi en Gino Bartali, Rik Van Looy en Rik Van Steenbergen, Jacques Anquetil en Raymond Poulidor worden vandaag afgeblust in mercantiele glimlachjes. Alleen de Spanjaarden Alejandro Valverde en Joaquim Rodríguez zijn te trots om elkaar peper en zout door te geven. Al is de opgeklopte animositeit tussen de twee klasbakken ook gedeeltelijk commercieel geregisseerd.

Een heel jaar lang zie je geen Arabier of Marokkaan op de fiets. Landen zonder wielercultuur. Zondag komt een enkele zonderling toch aan de start. Toegevoegde waarde: nul. Bij de UCI noemen ze dat een feest van diversiteit. Ik noem het kolder.

Landenteams zijn een bron van ongelijkheid op een WK. Kopmannen van sterke wielerlanden met kopmannen als knecht. De Slowaak Peter Sagan die alles heeft om wereldkampioen te worden, heeft alleen zijn eigen schaduw als helper. Laat Fabian Cancellara het WK in het shirt van Trek rijden en hij heeft een armada achter zich. Als Zwitser heeft hij twee veredelde kermiscoureurs en een paardenkop in steun.

Simon Gerrans, John Degenkolb en Vincenzo Nibali lachen zich een ongeluk.

Soms kan de weelde ook te groot zijn. De Belgen starten met drie kopmannen: Philippe Gilbert, Tom Boonen, Greg Van Avermaet. Een paar zogenaamde helpers hebben al laten weten dat ook zij de benen hebben om wereldkampioen te worden. Kortom, negen kopmannen.

Cirque du Soleil.

Er hangt trouwens een klef sfeertje over de Belgische selectie. Philippe Gilbert en Tom Boonen likken elkaar bijna dagelijks de regenboogtrui in. O, wat zijn ze lief, meneer. Ook dat is een vorm van koersvervalsing. Kopmannen kunnen geen vrienden zijn aan de vooravond van een WK. Voor elke klassieker blies Jan Raas zich vol met haat, ook naar de ploegmaats toe. Het was zijn bewapening voor een superdag.

Het WK is de ultieme eendagswedstrijd van het jaar. Daarom is het zo triest dat in Nederland geen schilfer van WK-koorts te bespeuren valt. Is het hoogmoed van een wielernatie die nog alleen in Rondes en prestigieuze etappewedstrijden denkt? Het zogenaamd grotere werk?

Ook de bondscoach vertoonde weinig enthousiasme bij de samenstelling van zijn selectie. En werd er ergens in de polder al een vreugdevuur aangestoken na de schitterende bronzen medaille van Tom Dumoulin in het tijdrijden? Ik heb geen rookpluim gezien.

Het Nederlandse cyclisme zou anders een wereldkampioen op de weg goed kunnen gebruiken. Er is geen vedette meer die verbeelding werft voor het stalen ros. De genadeloze winnaar is zoek. Bau en Lau? Leuke jongens, maar ze hebben iedereen met hun sympathieke, maar zelden bekroonde temperament in slaap gewiegd.

Losers met charisma. Bauke Mollema wordt ook geen wereldkampioen.