De maat van de stad

Rotterdamse fotografen laten de stad zien zoals hij nooit bedacht is.

Foto Ossip van Duivenbode

Wie het begrijpt mag het zeggen: „De metropolis streeft ernaar om een mythisch punt te bereiken, waarin de wereld volledig is geschapen door de mens zodat die geheel samenvalt met zijn behoeftes.” Dat schreef superarchitect Rem Koolhaas ooit. In een boek over New York, maar niet geheel toevallig staat zijn hoofdkantoor in Rotterdam. Een stad die met een beetje hulp van de Duitsers kon worden opgebouwd als een uitroepteken van de hedendaagse architectuur. Met alles waaraan een modern mens behoefte kan hebben is in Rotterdam rekening gehouden, behalve met de menselijke maat. Want mensen zijn mensen, geen poppetjes op een maquette.

En daarom is De kracht van Rotterdam zo interessant. De Kracht van Rotterdam is een fotowedstrijd waarvoor Rotterdamse fotografen hun eigen stad fotograferen. Op deze foto’s zien we alles wat niet achter een tekentafel kon worden bedacht. Op de foto’s van architectuurfotograaf Ossip van Duivenbode bijvoorbeeld: twee bejaarde dames die het dak van hun bejaardenflat met minimale middelen hebben omgetoverd tot een daktuin. Twee mannen en een vrouw die door een dakraam zijn geklommen om in de zon te barbecuen. En een jongen die wandelt over een verlaten spoorlijn, waar mensen eigenlijk niet mogen komen.

Die jongen, dat ben ik. Want ik woon in Rotterdam en ik weet wat je nodig hebt om in Rotterdam te kunnen leven: een beetje eigenwijsheid en een beetje fantasie. Om al het beton en het staal om je heen terug te brengen tot menselijke maat.

Dat is de kracht van Rotterdam, denk ik: zijn bewoners. Die ondanks alle Rotterdamse krachtpatserij, koppig blijven zoeken naar manieren om zacht en klein en menselijk te blijven.

Raoul de Jong