Bank

Georgina Verbaan

Hij is geen grijze muis met zijn exuberante krullen van houtsnijwerk, die het oudroze velours van de zacht ogende delen omlijsten. Het velours dat zich in het midden van de rug vol overgave laat capitonneren, zodat je daar zowaar nog ongemakkelijker zit dan naast de leuningen. Ik heb het over mijn bank. Een barok gedrocht dat ik kocht in een meubelzaak voor Jordanezen te Amsterdam-West voor in mijn eerste appartementje.

Vijf appartementen verder proberen mijn twee katten zich ineens via deze bank een weg naar buiten te vreten. Of graven. Ik ben er nooit bij, maar in één van de leuningen is een aanzienlijke krater ontstaan. Iedere ochtend blijkt er weer het een en ander ontploft en waad ik door gele stukken schuimrubber naar de zakjes instant-espresso.

Ik besprak de zaak met een vriend, terwijl ik om de bank heen stapte en mijn imaginaire baard betastte: „Raar toch? Ik heb dat ding al 16 jaar, nóóit doen ze er iets geks mee, en nu inééns... Ik snap er niets van.”

„O, ik wel hoor”, zei de vriend „Ze zijn hem zat.”

„Pardon?”

„Zat. Ze zijn na 16 jaar toe aan een nieuw decor. Strakke vormgeving, een frisse stof. Het is écht tijd om die bank weg te doen.”

Ik keek naar de katten die erop zaten. De katten keken naar mij. Ze leken te zeggen ‘DO IT, YOU CRAZY OLD WOMAN!’, zoals ze dat ook altijd plachten te doen als ze mij, naast hun voerbakjes gezeten, staarstalken. (Ja, staarstalken is precies wat je denkt dat het is.)

De bank weg. Ik vind het moeilijk. Moet ik dan een nieuwe kopen? Wanneer zit ik nou helemaal op een bank? Bijna nooit. Dat komt ook omdat de mijne voor geen meter zit. Een avond op een wildrooster liggen is prettiger, zeg maar. Zelfs als er toch wild passeert. Wanneer ik vroeger terug kwam uit het buitenland, vond ik het vaak zo jammer om weer in Nederland te zijn dat ik nog een maand op mijn bank sliep voor het vakantiegevoel in die eerste minuut na het ontwaken waarin je je afvraagt waar je bent. Kapot van een nacht op het monster vond ik dat altijd lastig in te schatten, dus het werkte vrij goed. Bij een voormalige geliefde zat de bank vanwege het aldaar heersende esthetisch fascisme op zolder ondergedoken. Letterlijk. Er lagen vaak bergen op te vouwen was op. Nee, die katten kunnen het heen en weer krijgen. Met hun designwensen. Wij zullen gezamenlijk ten onder gaan. Ik begin zelf ook wat te kreuken inmiddels en ik moet er niet aan denken dat ze van mij ook af wi... OH, WACHT EENS EVEN...