Op zijn veertiende op kamers

Voormalig Vestia-directeur Erik Staal tijdens zijn verhoor bij de parlementaire enquête woningcorporaties afgelopen juni. Foto's David van Dam

De topman van Vestia was een eigengereide man die financieel goed voor zichzelf zorgde. Erik Staal moest ook al vroeg op eigen benen staan.

Staals vader kwam om bij een auto-ongeluk op 21 november 1963, de dag voor de moord op president Kennedy. De andere automobilist had gedronken en werd veroordeeld. Staal was pas twaalf en besloot nooit alcohol te drinken. Zijn moeder en hij maakten veel ruzie en ze stuurde hem naar een internaat waar hij gepest werd. Op zijn veertiende woonde Staal al op zichzelf in Rotterdam-Zuid. Een jaar later trok hij al wekenlang alleen door Zuid-Amerika, schrijft Verbraeken. Naast school had hij onder meer een handeltje in de haven in veevoer.

Aan toezicht had Staal bij Vestia een hekel en dat verborg hij niet. „Mijn raad van commissarissen heeft maar één taak”, zei hij ooit op een congres over ‘good governance’ en ‘risk management’. „Mij benoemen en mij ontslaan. Voor de rest beslis ik alles zelf.”

Staal was gewend om dingen voor zichzelf te houden. Samen met het ministerie van Binnenlandse Zaken werkte hij in 2008 plannen uit voor een fusie met de noodlijdende corporatie FCB op Bonaire. Maar een week voor de fusie blies FCB het plan boos af. Ze hadden ontdekt dat Staal voor zichzelf ook een villa op het eiland liet bouwen. Dat lag wegens het koloniale verleden gevoelig op Bonaire. Op het ministerie wisten ze ook van niets.

In een interview met deze krant zei Staal dat hij zelf nooit om meer salaris had gevraagd. Dat klopt niet, schrijven Smit en Verbraeken. In 2002, toen zijn salaris net met een ton was verhoogd, vroeg hij weer naar zijn salarisperspectief.

Ook heeft Staal in de rechtbank verklaard dat hij privé nooit heeft geprofiteerd van Vestia. Hij was weliswaar aandeelhouder van DJC van Harry Duinkerke, een detacheringsbedrijf voor de bouw dat wel eens voor Vestia werkte. Maar Staal had zelf nooit opdrachten aan DJC gegeven, zei hij. Nee, niet direct, zeggen Vestia-medewerkers nu, maar wel „sneaky”. „Zou je niet even met Harry gaan praten”, opperde hun baas dan volgens hen.