Column

Een club vol aangeschoten feestwild

Rolinde Hoorntje spot trends en tipt. Afgelopen week was ze in een feestschuur op Ibiza. Cultfiguur DJ Harvey legde het af tegen opblaasbeesten.

Dj Harvey mocht zaterdag draaien in Space, op het eerste gezicht geen logische combinatie. Space is een ordinaire feestschuur op Ibiza; Harvey is cultfiguur, oprichter van het Black Cock label en gewaardeerd discopunkartiest uit de Londense underground.

Harvey was met Move D uitgenodigd door Kehakuma ‘het enige credible concept’ op Ibiza, volgens ingewijden. De line-up schepte de verwachting dat Space een frisse oase zou zijn in de bedompte dierentuin vol aangeschoten feestwild die Ibiza is.

Afgelopen half jaar overspoelden 2,1 miljoen toeristen het eiland, elf procent meer dan vorig jaar. Deze week begonnen de closing party’s op Patty Brards trouweiland. Met name working class Britten sparen het hele jaar om een week lang vijftig euro entree te betalen per avond en dan nog eens vijftien euro per mixdrankje dat vaak duurder dan hun outfit was.

Harvey beklom het roze volkswagentje dat rond de draaitafels was gebouwd. Hij had het moeilijker dan La Brard om het feest op gang te krijgen. Het publiek stond stil. Gewoon spiegelen, moet hij hebben gedacht – in een ruk trok hij zijn kleren uit.

Tevergeefs. Harvey was een „cunt”, zei Sharon. En een „bollocks” dj. Ze kwam uit de „midlands” en had het hele jaar voor deze week gespaard. Ze droeg een zwart-witte catsuit, die door haar meloenborsten open was geduwd tot haar navel. Haar ene vriendin droeg een polyester ensemble met wietplantprint. De ander was de kontzakken vergeten bij het aan gort knippen van haar Levi’s 501. De bil die er onderuit hing was zo groot als een kleuter in embryohouding. „Geen beat”, besloot ze. Daarmee eindigde het gesprek.

Toen kwamen de danseressen. Twee meisjes trippelden op twintig centimeter hoge stiletto’s over het podium. Even later kwamen er twee nutty professors bij die een ‘act’ deden met reageerbuizen. Nog tien minuten later trok er een parade steltlopers door het publiek. Dr. Evil was er, met een babypop als Mini-Me. Een vrouw met sokkenpiemel, rotte tanden en bakkenbaarden speelde Austin Powers. Yoko Ono en John Lennon kwamen naar benden op een hemelbed uit de lucht. En zo kwamen er nog tien flower power figuren voorbij die een claim probeerden te leggen op het tijdperk dat al een halve eeuw achter Ibiza ligt.

Er kwamen confetti en opblaasbeesten uit het plafond. John trok er een op zijn hoofd. Yoko maakte het peaceteken en liet haar slipje zien. Iedereen juichte. Een jongen kotste uit zijn neus. Niemand keek. De parade eiste alle aandacht. Harvey werd onzichtbaar achter de confettisluier.

Ineens begreep ik waarom je vijftig euro betaalt voor een club op Ibiza. Je betaalt niet om een dj te horen, je koopt een kaartje voor een pretpark.