Derek Jeters laatste thuiswedstrijd ooit kreeg een gepast droomeinde

Derek Jeter, een van de beste, al dan niet de beste honkballer van de afgelopen jaren, nam gisteren op wel heel prachtige wijze afscheid van zíjn Yankee Stadium. Zelfs de bal die uiteindelijk de beslissende honkslag werd, leek gegooid met respect voor een van de grootste Amerikaanse sportmannen.

Derek Jeter juicht na zijn winnende honkslag, zijn laatste ooit in Yankee Stadium. Foto AFP

Nog één keer dan. Now batting for the Yankees. Numbah two, Derek Jeter, numbah two. De broze stem van Bob Sheppard. Duizenden keren kondigde hij spelers aan in Yankee Stadium. Hij overleed in 2010, maar bij speciale gelegenheden wordt een opname gebruikt. Op Jeters verzoek, en alleen bij Jeter.

Numbah two, Derek Jeter, numbah two.

Dit was zo’n speciale gelegenheid. Voor beiden, maar voor de een nog wel wat meer dan voor de ander. De 40-jarige Jeter loopt onder luid gejuich zijn allerlaatste slagbeurt in zijn eigen stadion tegemoet, ook voor Sheppard is het na deze keer dan écht voorbij. Een legende kondigt een legende aan, voor de allerlaatste keer.

Numbah two, Derek Jeter, numbah two.

Het staat 5-5, negende inning. Tegenstanders zijn de Orioles, maar dat doet er even niet meer toe. De Orioles hebben zich al geplaatst voor de play-offs, de Yankees gaan die dit jaar niet meemaken. 5-5. Op het tweede honk staat al iemand, één honkslag is genoeg voor de winst.

De eerste pitch die Evan Meek naar hem gooit, strak over de plaat, belandt op het puntje van zijn knuppel. En zoals zo ongelofelijk veel vaker prikt Jeter hem tussen het eerste en tweede honk door. 6-5. Een einde zo zaligmakend cliché, dat het alleen de allerbesten kan overkomen.

Die Meek dan. Wat zou er in zijn hoofd zijn omgegaan? 30 jaar, geen heel bijzondere staat van dienst. In augustus speelde hij nog een niveautje lager. Nu is hij het antwoord op een vraag in menig sportquiz van de toekomst.

Wat zal hij hebben gedacht? Ga ik het feestje verpesten van een van de, al dan niet de beste honkballer die er rondloopt op de Amerikaanse honkbalvelden, de man die sinds zijn debuut in de MLB als Yankee liefst veertien keer verkozen werd tot het All-Star-team, die vijf keer een World Series-titel won, de korte stop die met zijn 3.462 honkslagen slechts vijf anderen op de eeuwige ranglijst voor zich moet dulden? Ga ik die man zijn 3.463ste honkslag misgunnen?

Of: ik zou hem maar raken. Dat de grote Derek Jeter, tegen wie ik toen ik nog jong was al zo ontzettend opkeek, in zijn laatste slagbeurt strompelend naar het eerste honk moet. Dat hij onderweg, terwijl hij zijn been of schouder of rug of hoofd vasthoudt met zijn ene hand, zijn andere naar me opsteekt en ik zijn lippen zie bewegen: “Het gaat wel, echt.” Maar dan gaat het niet. Echt.

Het interview na de wedstrijd:

In juli gaf Adam Wainwright, pitcher van de St. Louis Cardinals toe dat hij zich schuldig had gemaakt aan ‘grooving’ tijdens Jeters laatste All-Star Game. Honkbaljargon voor: ‘ik gaf hem expres een makkelijke bal’. Dat “verdiende” hij. Om later te zeggen dat zijn opmerking grappig bedoeld was.

Nu kun je eindeloos naar de bal van Meek kijken. Hem keer op keer uit zijn hand zien verdwijnen en perfect in de slagzone over de plaat zien belanden. Er zat nog net geen strik omheen. 86 mijl per uur ging-ie, Meek gooit normaal boven de 90.

Meek gaat waarschijnlijk nooit toegeven dat hij dat expres deed. Zoiets ligt natuurlijk gevoelig. Derek Jeter is niet je zoontje door wie je je laat poorten tijdens een potje voetbal in de achtertuin. Maar het is aardig bedoeld, puur uit respect voor een groot speler, iemand die je het waardigste afscheid mogelijk gunt. En als je dan de kans hebt, dan is zijn moment ook jouw moment.

Meek rouwde in ieder geval niet om de honkslag, of om het verlies. Dat kán je in zo’n situatie gewoon ook niet, zo zei hij na de wedstrijd. Het moment, de hele dag “was groter dan iedereen”. Jeter was een “legende”.

Hoogtepunten uit de carrière van Derek Jeter:

Want respect heeft Jeter sinds 1995 afgedwongen, en niet alleen vanwege zijn prestaties. Waar zijn teamgenoot Alex Rodriguez verzeild raakte in een steroïdenschandaal, en dit hele seizoen daarom op de bank zat, is Jeters reputatie altijd vlekkeloos geweest. Geen drank achter het stuur, geen huiselijk geweld, geen ruzie met fans. Geen steroïden. Alleen fans van aartsrivaal de Boston Red Sox hadden misschien echt een hekel aan hem. Maar dat hoorde er gewoon een beetje bij. Begin dit jaar schreef dé krant van Boston, The Boston Globe, nog dat Jeter de Yankees-speler is die je eigenlijk niet kúnt haten.

Hoe toevallig dat de laatste drie wedstrijden die de Jeter ooit zou kunnen spelen, in Boston zullen zijn. In een stadion dat niet het zijne is, waar mensen zijn naam maar al te goed kennen, maar niet graag voor hem klappen. Het is alleen de vraag of Jeter nog zal spelen. De Red Sox hebben wel gezegd een kleinschalig afscheid te zullen verzorgen. Maar het echte afscheid, het meest gepaste afscheid, dat is dan al geweest.