Recensieoverzicht NFF-opener Bloedlink: te goed om af te doen als remake?

Regisseur Joram Lürsen (Alles is liefde) had gisteravond met zijn thriller Bloedlink de opener van het Nederlands Film Festival te pakken. Twee mannen zetten een brute ontvoering van een miljonairsdochter op touw en sluiten zich met de vrouw op in een vervallen flat. Vervolgens escaleert het zaakje.

Bloedlink is een Nederlandse remake van The Disappearance of Alice Creed, een Britse misdaadthriller uit 2009. Veel recensenten benadrukken hoe Lürsen die film trouw blijft. “Vrijwel shot voor shot reproduceert hij The disappearance of Alice Creed, zoals Gus van Sant ooit Hitchcocks zwart-witklassieker Psycho in kleur overdeed”, schrijft Marco Wijers in De Telegraaf.

Het scenario komt van de hand van Frank Ketelaar die ook Overspel schrijft. Ketelaar baseerde zijn script op The Disappearance of Alice Creed, maar bleef er volgens menig recensie dus wel heel dicht bij. Anderen roemen echter het “nieuwe einde” dat Bloedlink in een nieuw daglicht stelt.

De twee meest intense jonge acteurs

In de Volkskrant vraagt recensente Floortje Smit zich af wat je met de film aanmoet: ★★★☆☆. “Waarom zou je dit in het Nederlands opnieuw maken, bijna shot voor shot, wending voor wending, met iets andere decors en vrijwel identieke kleding?” Maar waarom ook niet, pareert ze haar eigen vraag.

“Lürsen heeft de twee meest intense jonge acteurs van Nederland voor de hoofdrollen gecast: Tygo Gernandt en Marwan Kenzari (Loft, Rabat, Wolf). Zet die in een ruimte en het is al snel loeispannend. Gooi Sarah Chronis naakt in de mix als egocentrische, pruilende miljonairsdochter, en voilà.”

Hitchcock-les wordt overtreden

Bloedlink heeft een “bloedstollend” eerste kwartier. Belinda van de Graaf beoordeelt in Trouw (★★★☆☆) de opening van de film als “ijzersterk”, maar:

“Een van de belangrijkste Hitchcock-lessen wordt daarbij overtreden, namelijk dat je de toeschouwer ook de nodige informatie geeft, zodat deze meedenkt en meevoelt.”

De Volkskrant kwam ook al tot het oordeel dat ondanks de cast, niet álles even goed werkt.

“Echt sympathiek zijn geen van de personages, waardoor het uiteindelijk niet uitmaakt wie er als winnaar zal komen bovendrijven. De omschakeling van angstaanjagend naar menselijk, waar het script om vraagt, komt minder goed uit de verf.”

Volgens Trouw verschuift de machtsverhouding tussen Victor (Gernandt), Rico (Kenzari) en Laura Temming (Chronis) zo vaak, “en zo op de automatische piloot, dat het al snel ongeloofwaardig is”.

Keuze NFF ‘stemt toch ook een beetje treurig’

De Telegraaf komt ook terug op de acteurs en wijst er op dat zij in de remake juist verschillen aanbrengen ten opzichte van het Britse origineel.

“Zo is het leeftijdsverschil tussen Victor (Gernandt) en Rico (Kenzari) in de nieuwe versie minder groot, wat invloed heeft op hun relatie. Vergeleken met hun Britse collega’s zetten de Nederlanders hun rollen iets dikker aan in deze verder zo minimalistische thriller.”

De Telegraaf (drieënhalve ster) concludeert dat Bloedlink “alles bij elkaar genomen” een “prima film” is. “Hoewel ’t toch ook een beetje treurig stemt dat juist een remake als Bloedlink het Nederlands Film Festival moet openen. Iets originelers als boegbeeld had best gemogen. Of misschien zelfs gemoeten.”

Spanning, broeierigheid en emotie

Het Parool deelt ★★★★☆ uit aan de film en recensent Mark Moorman stelt dat Bloedlink beantwoordt aan de karakteristieken van de ontvoeringsfilm, “maar beent het genre uit totdat er iets overblijft wat een zeldzame verschijning is in het Nederlandse filmlandschap”.

Moorman meent verder dat het publiek wel degelijk wordt aangesproken. “Bloedlink is een zuivere thriller, die vakkundig speelt met de verwachtingen van de toeschouwer.”

Ook NRC Handelsblad roemt de manier waarop regisseur Lürsen en scenarioschrijver Ketelaar wel degelijk een eigen smoel aan deze remake zouden hebben gegeven: ★★★★☆.

“The Dissapearance of Alice Creed had een slim en origineel scenario, maar bleef als film nogal vlak. Dat slimme script is gebleven – mét een nieuw verzonnen einde, dat een mooie wending bevat die de film in een ander daglicht plaatst. Ook heeft de regisseur er net wat meer spanning, broeierigheid en emotie in weten te blazen. Niet elke scène werkt, maar je kunt de smerige woning waar de film zich vrijwel geheel afspeelt bijna ruiken.”

Volgens NRC-recensent Peter de Bruijn is Bloedlink “een harde, cynische, bij vlagen ongegeneerd ordinaire film: precies wat een goede thriller soms nodig heeft.” Anderzijds heeft de Volkskrant een evenredig stellig besluit: “hoe je het wendt of keert: bij zo’n letterlijke remake is die spanning, voor het publiek dat de film al kent in elk geval, niet meer te hercreëren.”