Pleisters helpen kinderpostzegels

Door e-mail daalt de postzegelverkoop, maar met andere artikelen blijft de opbrengst op peil.

Leerlingen van De Springstok gaan sinds gisteren langs de deuren om kinderpostzegels te verkopen. Foto Roger Cremers

„Weet je wat slim is? We moeten bij mensen hun fiets gaan wachten!” Zakaria knikt instemmend na het voorstel van zijn klasgenootje Youssef. Samen met Bart en Maresa zijn de elfjarigen uit groep 8 van basisschool De Springstok in de Amsterdamse Pijp, op pad om potentiële kopers van Kinderpostzegels te strikken. Gisteren was de eerste dag van de actie Kinderpostzegels.

De Stichting Kinderpostzegels heeft de klas uitverkoren de dag ervoor het Rijksmuseum te bezoeken om de schilderijen te bekijken die dit jaar op de zegels staan. Vanmorgen gaf hun juf wat uitleg over verkooptechnieken. Ze oefenen in de klas. „Ding-dong, wilt u Kinderpostzegels?”

„Is dat het meisje met de kimono op de zegels? Het is leuk als je dat er bij vertelt”, benadrukt juf Sophie. Wat als mensen geen zegels willen kopen? „Je kan het nog één keer vragen, daarna houdt het op. Het is geen verplichting.”

Overal de eerste zijn

De Stichting Kinderpostzegels houdt sinds 1948 de actie waarbij leerlingen uit groep 7 en 8 postzegels verkopen. Ruim 70 procent van de scholen doet mee. Zo’n 200.000 leerlingen halen de komende maand miljoenen euro’s binnen. Dat geld gaat naar educatieprojecten en hulp aan ‘kwetsbare kinderen’ in binnen- en buitenland, zoals slachtoffers van mishandeling. Op de postzegels zit een toeslag van de helft van de postzegelwaarde.

Na school stormen de kinderen de straat in. Andere leerlingen gaan naar het Beatrixpark, zegt een klasgenootje. „Hier is niemand thuis, dat is altijd zo in mijn straat.” Was het niet handiger geweest met elkaar af te spreken wie welke straten of wijken doet? Volgens Bart niet: „Er zijn hier veel scholen in de buurt. We moeten dus zorgen dat we overal de eerste zijn.” De klas die gemiddeld het best verkoopt, kan een dagje pretpark Walibi Holland winnen. Daar hebben deze vier wel oren naar.

De opbrengst uit de zegelverkoop neemt al jaren af, maar door uitbreiding van het assortiment stijgt de totale opbrengst voor de stichting nog elk jaar. De verkoop van de pleisters met wisselende afbeeldingen is nu goed voor 10 procent van de opbrengst. Dit jaar is er een pilot met de verkoop van geheugenkaartjes.

De bewoners rond het Sint Willibrordusplein zijn vanmiddag lang niet allemaal thuis, maar Max Wösten toevallig wel. Hij bestelt zegels en Snoopy-pleisters. „Ik ben net vader geworden dus ik voel me een beetje verplicht”, lacht hij.

„Deze is van mij!”, roept Youssef terwijl hij naar de volgende deur spurt. „Ze hebben in 2012 ook gekocht!”, wijst hij op de deurzegel. Stonden de leerlingen eerst nog voorzichtig naar binnen te gluren, nu krijgen ze de smaak te pakken. Maar ze zijn zo voortvarend dat ze niet wachten tot iemand opendoet. Het leidt tot verbaasde gezichten van bewoners die niemand zien staan, terwijl de kinderen weer haastig terughollen. Na een klein uur hebben ze allemaal een aantal bestellingen. Sturen mensen niet alleen e-mails tegenwoordig? „Het is veel persoonlijker als je een kaart krijgt”, zegt Marijke van der Meer, die feestdagenkaarten bestelt.

Echte likzegels

Hester Mieras koopt als grafisch ontwerpster de postzegels uit interesse. „Ik wilde ooit zelf een postzegel ontwerpen.” Ze is verrast: „Dit is een ouderwetse likzegel en niet zo’n stickerding, wat goed!”

Mevrouw Roos complimenteert de kinderen: „Het is goed dat je leert denken aan kinderen die niet alles hebben.”

„Ze heeft meer dan vier euro gedoneerd!”, zegt Zakaria blij. „Ik heb al bijna twintig euro!” Bij Youssef staat de teller op negentien euro. Maresa en Bart zijn ze onderweg kwijtgeraakt, maar die zien ze morgen wel weer.