De meest gewilde postzegel van Nederland

Bijna alle basisschoolkinderen gaan sinds gisteren langs de deuren om postzegels te verkopen. De actie is een blijvend succes. „Dit is gewoon nog een ouderwetse likzegel.”

Wie koopt er tegenwoordig nou nog postzegels? Bijna niemand meer. En Kinderpostzegels? Ja, die worden nog steeds goed verkocht. Sinds gisteren gaan de schoolkinderen weer langs de deuren.

„Weet je wat slim is? We moeten bij mensen hun fiets gaan staan wachten!” Zakaria knikt instemmend naar zijn klasgenootje Youssef, die dit voorstel doet in de hoop potentiële kopers van Kinderpostzegels te kunnen vangen. Samen met Bart en Maresa zijn ze deze middag uit school op pad gegaan.

De vier elfjarigen uit groep 8 van de basisschool De Springstok in Amsterdam zijn dit jaar met hun klas uitverkoren als ‘ambassadeurs’ van de Stichting Kinderpostzegels. Gisteren kregen ze een rondleiding in het Rijksmuseum om de schilderijen te zien die dit jaar op de zegels staan. Vanmorgen kregen ze van hun juf nog wat scholing in verkooptechnieken. In de klas wordt de verkoop geoefend: „Ding-dong, wilt u Kinderpostzegels?” „Wat staat er op de zegels? Het is leuk als je dat erbij vertelt”, zegt juf Sophie.

De leerlingen hebben nog tal van vragen. Wat als mensen bijvoorbeeld geen zegels willen? Juf Sophie: „Je kan nog een keer vragen of ze echt geen interesse hebben. Daarna houdt het op. Je kan mensen niet dwingen.”

Snel, voordat de anderen komen

Na de gymles stormen de kinderen de school uit en bellen enthousiast aan bij verschillende huizen. „Er zijn hier meer scholen in de buurt”, vertelt leerling Bart. „We moeten dus zorgen dat we overal de eerste zijn. Wij gaan voor de hoogste prijs.” De klas die de beste gemiddelde verkoop heeft, wint van de Stichting Kinderpostzegels een dagje pretpark Walibi Holland. Daar hebben deze vier wel oren naar. Max Wösten is toevallig thuis vanmiddag. Hij bestelt bij Bart een pakketje zegels en de Snoopy pleisters. „Ik ben net vader, dus ik voel me een beetje verplicht”, lacht hij. „Je helpt er kinderen mee.”

Vier postzegels in een uurtje

„Deze is van mij!”, roept Youssef terwijl hij naar de volgende deur spurt. „Ze hebben in 2012 ook gekocht!”, wijst hij op het Kinderpostzegel op de deurpost. Na een klein uurtje en een paar nee-schudders hebben ze alle vier wat bestellingen binnengesleept. De postzegels verkopen terwijl steeds minder mensen postkaarten versturen. Hoe kan dat? Marijke van der Meer – ook zij koopt postzegels bij de kinderen – zegt dat zij nog wél kaarten verstuurt. „Het heeft toch iets heel bijzonders als je een kaart krijgt?” De buurvrouw: „Het is bovendien praktisch. Dan heb je ze in huis.”

Het invullen van het IBAN-nummer, daar heeft Hester Mieras wel wat hulp bij nodig van Zakaria. Haar man die komt aanlopen, wordt gelijk door Youssef aangeklampt. „Vooruit, ik koop ook een setje.” Grafisch ontwerpster Hester koopt elk jaar de Kinderpostzegels. Uit interesse. „Ik heb ooit zelf een postzegel willen ontwerpen, maar daar kwam het nooit van.” Blij verrast roept ze over de deurpostzegel: „Dit is gewoon nog een ouderwetse likzegel en niet zo’n plakding, wat goed!”

Zó goed dat jullie dit doen

Mevrouw Roos stond net op het punt een kaartje te sturen. Ze complimenteert de leerlingen: „Ik vind het zó goed dat jullie dit doen. Het is goed dat je leert denken aan andere kinderen die niet alles hebben.”

„Ze heeft meer dan vier euro gedoneerd!”, zegt Zakaria blij als de bestelling is afgerond.

„Nu heb ik al bijna twintig euro.” Bij Youssef staat de teller op negentien euro. Maresa en Bart zijn ze onderweg kwijtgeraakt, maar die zien ze morgen wel weer. Walibi here they come.