Van Dijk verliest gevecht met zichzelf

Ellen van Dijk slaagde er niet in haar wereldtitel tijdrijden van vorig jaar te prolongeren. Ze praatte zichzelf onderweg de put in en eindigde als zevende.

Ellen van Dijk startte als verdedigend wereldkampioen als laatste en had de pech een deel van het parcours in het Spaanse Ponferrada in de regen te moeten rijden. Foto AP

Het gevoel was al slecht vanaf de start, de tussentijden vielen tegen, de wattagemeter op haar fiets toonde ook al louter frustrerende getallen. En toen begon het even over de helft van de WK tijdrijden in Ponferrada ook nog eens steeds harder te regenen. Te hozen. Ellen van Dijk knakte. „Dan denk je: dit klopt helemaal met het plaatje. Vorig jaar scheen de zon in Florence. Nu giet het hier en rijd ik als een krant in de rondte. Als een natte krant.”

Vorig jaar in Italië werd Van Dijk (27) glansrijk wereldkampioen tijdrijden, met ruime voorsprong op de concurrentie. De bekroning van een ijzersterk seizoen, waarin ze een grote sprong voorwaarts maakte en elke race tegen de klok won. Het begin van een langdurige heerschappij? Gisteren in het troosteloze Ponferrada eindigde de tijdritspecialiste van de ploeg Boels-Dolmans slechts op de zevende plaats, liefst 1.11 minuut achter de Duitse winnares Lisa Brennauer. „Dit is heel hard”, reageerde ze direct na afloop voor de camera van de NOS.

Des te harder omdat ze niet alleen van haar tegenstanders verloor, maar vooral van zichzelf. „Ik ga mezelf de put inpraten”, gaf Van Dijk zelf als belangrijkste verklaring voor haar teleurstellende prestatie. „Ik ga op mijn meter zitten kijken in de tijdrit, zie dat ik mijn wattages niet haal en denk: ik ben niet vooruit te branden. Dan is het zo moeilijk om jezelf mentaal nog tot het uiterste te drijven.”

Van tevoren deed de titelverdedigster er alles aan om zichzelf in de juiste stemming te krijgen. De hele week keek ze in haar hotelkamer naar de regenboogtrui van Florence. „Die wil ik niet kwijt.” De nederlaag in juni bij de NK tegen Annemiek van Vleuten was juist een goede wake up call, sprak ze zichzelf vertrouwen in. De laatste lange tijdrit in de WK-voorbereiding, de Chrono Champenois in Frankrijk, ging vorige week als vanouds. Ze verloor weliswaar nipt van de Oekraïense Anna Solovey, maar dat kwam omdat ze een verkeerde weg insloeg.

Slecht moment gisteren, toen Van Dijk hoorde dat ze bij het tussenpunt 15 tellen achter lag op Solovey, die uiteindelijk als tweede zou eindigen. „Ik dacht: wat kan er in een week veranderen, wat gebeurt er, wat is er met me aan de hand?” Even later bereikte ze de lange, brede asfaltweg van vijftien kilometer lengte. „Ik dacht: wat doe ik hier nog? En dan moet je gewoon rechtdoor, rechtdoor. Het voelde zo slecht.” En toen de regen met bakken uit de lucht kwam, was Van Dijk allang kansloos. „Het was het niet meer waard om risico’s te nemen.”

De strijd met zichzelf verloren, een hard contrast met de jubel van vorig jaar. „Toen wist je dat je ging winnen, dat je 20 seconden voorsprong had, dat je kon doorgaan. Vorig jaar was fantastisch, dit jaar niet. Volgend jaar dan maar weer. I’ll be back.