Tieners ontwaken in doolhof

Als Thomas ontwaakt, zit hij in een omhoog razende lift. Wanneer die eenmaal tot stilstand komt, wordt hij opgewacht door een groepje leeftijdsgenoten. Thomas is aangekomen op een open plek tussen hoge muren. Eén keer per dag schuiven de dikke betonnen deuren open en mogen wat hardlopers het achterliggende en steeds veranderende doolhof verkennen, op zoek naar een uitgang. Een lastige klus, die nog eens wordt gecompliceerd door de monsterlijke Grievers die zich daar ophouden. Waarom is Thomas daar? En waarom herinnert hij zich slechts flarden van zijn verleden?

The Maze Runner doet in die opzet in de verte denken aan Cube (1997), waar zeven vreemdelingen ontwaken in een doolhof van kubussen met verborgen regels en gevaren. Het is een verfilming van het eerste deel van een op jongeren gerichte boekenreeks van James Dashner en hoopt net als The Hunger Games, Twilight of Divergent uit te groeien tot een filmserie. Groot verschil met die op tienermeisjes gerichte ‘franchises’ is dat The Maze Runner een vrijwel geheel mannelijke cast heeft. Halverwege duikt er een meisje op dat eerder al in de dromen van Thomas figureerde, maar zij heeft (vooralsnog) niet meer dan een bijrol.

Tieneravontuur voor jongens dus, dat zonder het niveau van The Hunger Games te halen degelijk amusement biedt en vragen over leiderschap, groepsvorming, vrije wil, vrijheidsdrang en angst voor het onbekende aansnijdt.