Column

Gelukkig met Pharrell en de zorgrobot

Zora de Zorgrobot in ‘Dit Is De Dag Reportage’

We worden dit seizoen verwend met vele opmerkelijke televisiemomenten. Ook de verrassingen staan wel degelijk in een traditie.

Zo vloeit de speciale aflevering van RTL Late Night met producer, songwriter en wereldster Pharrell Williams als enige gast logisch voort uit het vertrouwen dat Humberto Tan in korte tijd heeft opgebouwd, bij de kijker en bij de muziekwereld. De man met de hoge hoed, die de hele wereld, tot in Iran toe, liet dansen op zijn nummer Happy, betoonde zich nederig, slim, gevoelig, authentiek, idealistisch en optimistisch, net als Humberto dus.

De gastheer had een paar cadeautjes voorbereid, die Williams dankbaar en zeer geroerd in ontvangst nam, nadat hij Nederland had bedankt omdat daar Happy het eerst omarmd was. De zanger ontmoette de ouders die een Happy-flashmob organiseerden bij de uitvaart van hun verongelukte zoon en een persoonlijke video van de zanger hadden ontvangen. En een strijkersselectie van het Concertgebouworkest speelde een speciaal arrangement van Happy. „Wow!”, zei Pharrell geluidloos en boog. Tan en Williams, op zoek naar verhalen achter mensen, zijn het cynisme voorgoed voorbij.

In die nieuwe wereld, waar we onder het geluid van veel ontploffingen naar op weg zijn, zal de zorgrobot niet langer op weerstand stuiten. Er worden veel reportages over gemaakt, maar die van Dit Is De Dag (EO) onderscheidt zich in meerdere opzichten.

Verslaggever Jos de Jager haalde in België een exemplaar op van Zora, een plastic pop die kan lopen en praten. Hij introduceerde haar bij een paar oude dames in het Vughtse Huize Elisabeth. Zora kan nog niet helpen met douchen en aankleden, maar wel gymnastiekoefeningen voordoen en vooral eindeloos converseren.

Ze vraagt dingen als „Bent u gelukkig?”, „Waaraan is uw man overleden?"en „Waarom huilt u nu?”. Ook kijkt ze op schoot naar televisie en zit ze voor een leeg bord aan tafel bij het eten.

In de traditie van bepaalde EO-programma’s gaat De Jager transparantie over zijn werkwijze uit de weg. Hij suggereert dat alle vragen van Zora door hem op afstand worden ingetypt, terwijl hij op een monitor kijkt wat er gebeurt. Dan is de intimiteit dus nogal eng, want gestuurd door een onzichtbare verslaggever.

Dat neemt niet weg dat de reportage fascinerende momenten bevat. De weerzin van de ouderen tegen een plastic gesprekspartner wordt ver overtroffen door hun behoefte aan sociale interactie. Ze vertrouwen Zora en de camera allerlei familiegeheimen toe, zoals een geheime dochter.

De Jager loopt een beetje te mokken dat echte mensen toch beter zouden zijn in de zorg, maar hij ziet ook dat het boven verwachting werkt. Ik zie er wel een nieuw tv-formatje in, een reeks interviews door Zora. Ze hoeft alleen maar te vragen „Hoe voelt dat nu voor u?” en de gesprekspartner loopt leeg. In een geval vraagt die terug: „Zora, moet jij ook je medicijnen nemen?”