Dit zijn de topvrouwen van de toekomst

Morgen is de zoveelste uitreiking voor vrouwen in de top: De Topvrouw van het jaar. Dit jaar is er ook een prijs voor vrouwelijk Young Talent. Hoe denkt de jongere generatie over haar positie op de werkvloer?

Foto Bob van der Vlist

Even goed opletten de volgende keer dat je een interview leest met een topvrouw. Ergens, tussen de vragen door, zal staan wat ze die dag voor kleding draagt. Hoe hoog of laag haar hakken zijn. En vaak zal ze hetzelfde riedeltje moeten afdraaien. Of ze gelooft in het glazen plafond. Vrouwen met kinderen moeten verdedigen dat ze fulltime werken. Vrouwen zonder kinderen moeten uitleggen waarom ze geen kinderen hebben. En hoe vindt hun partner het dat ze zo veel werken?

Morgen wordt de verkiezing Topvrouw van het jaar gehouden. Het doel: vrouwelijke directieleden aandacht geven, zodat ze „zichtbaar worden en een functie als rolmodel kunnen vervullen”. Dit jaar gaat er ook een prijs naar Young Talent, een aanmoedigingsprijs voor jong vrouwelijk talent met een leeftijd van maximaal dertig jaar.

nrc.next is benieuwd of deze jongere generatie anders denkt over hun positie op de werkvloer. Piekeren zij over het combineren van moederschap en carrière? Geloven zij ook in een glazen plafond. En hoe zien zij hun toekomst? We vroegen het aan drie van de negen genomineerde jonge vrouwen.

‘Mijn kracht is dat ik vrouw ben’

Floor van Workum (30), interim-manager bij Rabobank. Geeft leiding aan twintig mensen

„Ik vroeg op mijn 26ste bij een leidinggevende naar mijn doorgroeimogelijkheden. Het antwoord? ‘Meisje, ga eerst eens kinderen krijgen en kom over tien jaar terug.’

„Dat was een klap in mijn gezicht. Ik voelde dat ik die positie aankon, ik was eraan toe. Dus na twee dagen heb ik nogmaals aangedrongen op een gesprek. Ik zei gewoon: ‘waarom denk je dat kinderen een probleem voor mijn carrière zullen zijn? Dan ken je mij niet goed.’ Sindsdien ben ik alleen maar doorgegroeid.

„Ik was de jongste in het managementteam. Mijn kracht is juist dat ik vrouw ben, ik voeg wat extra’s toe. Ik wil me niet aanpassen aan de heersende cultuur, want ik geloof dat een divers team juist goed werkt.

„Ik heb een dubbel gevoel over de discussie over vrouwen in de top. Aan de ene kant denk ik: is dit nodig? Maar blijkbaar wel. Zo’n verschil in salaris is onacceptabel. Toen ik begon met mijn traineeship bij de bank werden we ook niet allemaal gelijk betaald. Ik weet niet of dat aan gender of opleiding lag, maar sindsdien laat ik dat niet nog een keer gebeuren.

„Bij een volgende salarisonderhandeling vroeg ik eerst aan collega’s wat zij verdienden. Mijn onderhandelingsgesprek verliep niet naar mijn zin, dus zei ik dat ik er niet mee akkoord ging. Als je je zo fel opstelt bedenken ze zich vaak wel. Toen kreeg ik een paar dagen later een beter tegenvoorstel.

„Ik heb nu nog geen kinderen, maar zie niet in waarom dat een probleem moet worden. Mijn vriend en ik willen beiden fulltime blijven werken. Ik heb ook mijn moeder als voorbeeld, zij is fulltime arts en heeft vier kinderen. Dus ik denk: waarom niet?

„Ik word vaak door jonge vrouwen benaderd die willen vragen hoe ze verder komen in hun carrière. Heel slim, dat deed ik zelf ook. Ik had een lijstje gemaakt van tien mensen in mijn bedrijf die ik inspirerend vond, daar zaten ook directieleden tussen. Ik heb ze allemaal gemaild met een korte bio van mezelf en de vraag of ze een kop koffie wilden drinken. Iedereen zei: kom maar praten. Dan heb je meteen een netwerk van supporters om je heen.”

‘Ik kies nooit té sexy kleding uit’

Sophia Kerkhof–Schneider (30), senior brandmanager van Vrumona, onderdeel van Heineken

„Vroeger twijfelde ik vaak in een vergadering: kan ik dit zeggen, is dit wel verstandig genoeg... Maar telkens als ik mijn mond hield, bleek uiteindelijk dat ik het gewoon wel had kunnen uitspreken. Nu zeg ik onmiddellijk wat ik in mijn hoofd heb, en merk ik dat mijn mening wordt gewaardeerd. Natuurlijk kun je weleens iets verkeerds zeggen, of iets mis hebben. Maar zolang je dan de lead neemt en het zelf oplost, wat kan er dan fout gaan?

„Ik geloof heilig dat meer vrouwen op de werkvloer hebben, beter is. Er hoeft van mij alleen geen issue van gemaakt te worden. Het is wel belangrijk om je bewust te zijn van de verschillen tussen man en vrouw. Als er een functie vrijkomt, zegt een man al snel: natuurlijk, ga ik doen. Een vrouw heeft meer aanmoediging nodig, een aai over het hoofd.

„Ik let in vergaderingen wel op typisch vrouwelijke woordkeus, zoals ‘wellicht, en misschien’. Als je die woorden niet gebruikt, kom je zelfverzekerder over. Qua kleding let ik ook wel op. ’s Ochtends voor de kledingkast denk ik: welke dag is het, hoe hoog kan mijn hak zijn? Ik kies nooit iets té sexy uit.

„Ook heb ik geleerd dat je door vragen te stellen jezelf zichtbaar maakt. De eerste keer dat ik dat durfde, vond ik het eng, de tweede keer iets minder eng en toen ik het tien keer had gedaan was het een gewoonte geworden.

„Ik ben getrouwd en heb een dochter van twee. Ik werk vier dagen op kantoor en een halve dag thuis. Dat gaat prima, mijn man past op vrijdag op. Vier jaar geleden moesten mannelijke collega’s er vast nog aan wennen, maar deze combinatie hebben de meeste vrouwen op kantoor, dat is inmiddels zo gewoon. Ik denk dat wij een nieuwe generatie zijn.

„Onlangs werd ik dertig, daar heb ik een groot feest van gemaakt. Ik vond het toch een beetje lastig om leidinggevende te zijn terwijl ik nog twintiger was. Ik woon in Abcoude, heb een kind, een goeie functie, ik vond dat dertig daar beter bij paste.”

‘Ik heb nu nog geen kinderwens’

Carolien Wesselink (24) stuurt als procesleider bij AFAS Software een team van tien mensen aan

„Als je als vrouw aan de top wilt komen lukt dat volgens mij wel. Binnen mijn bedrijf merk ik niets van moeilijkheden voor vrouwen. Ik werk bij een softwarebedrijf, dus de verdeling is ongeveer 80 procent man en 20 procent vrouw.

„Ik ben op het punt dat ik mannen en vrouwen kan aannemen. Mijn team heeft ook acht mannen en twee vrouwen. Vrouwelijke eigenschappen zijn goed voor de diversiteit in het team en het is ook gewoon leuk om te kunnen zeggen: goh, wat heb je mooie schoenen aan. Maar ik zou niet gedwongen willen worden om voor een vrouw te kiezen. Wat als je uit twee toppers kunt kiezen en je hebt liever de man? Dan zou je dus discrimineren, omdat je een vrouw aanneemt. Dat kan ook niet de bedoeling zijn.”

„Ik merk het verschil wel tussen vrouwen en mannen: vrouwen vragen eerder om bevestiging. Mannen doen het gewoon en horen achteraf wel of het verbeterd moet worden. Mannen hebben het ook minder moeilijk met het combineren van kinderen en hun loopbaan. Wij moeten nou eenmaal negen maanden zwanger zijn en liggen er dan sowieso een paar maanden uit. Ook denk ik dat je als moeder andere prioriteiten krijgt: je wilt toch ook vaak bij je kinderen zijn. Ik heb een hele goede jeugd gehad en mijn moeder zat om vier uur altijd met thee en koekjes klaar.

„Ik ben nu 24 en heb nog geen kinderwens, maar ik verwacht wel dat ik daar op een gegeven moment over na ga denken. Ik denk dat het heel lastig is om een hoge functie te combineren met moederschap, dus denk ik dat je het gevoel krijgt dat je moet gaan kiezen. En ik vraag me af hoeveel kansen je nog krijgt als je er vijf jaar uit bent geweest om voor de kinderen te zorgen.

„Toch denk ik wel dat werken en moederschap te combineren moet zijn. Er zijn ook steeds meer vrouwen die juist expres jong kinderen krijgen, al tijdens het afstuderen. Dan zijn de kinderen naar school als ze zelf carrière kunnen maken.”