Vrijdag brengt Prince twee nieuwe albums uit; NRC is er als eerste bij

Foto ANP/EPA/Tannen Maury

Komende vrijdag brengt Prince niet één, maar twee platen uit. NRC is er als eerste bij om het nieuwe werk van de meester te recenseren. Houdt hij op plaat dat niveau vast van zijn ongeëvenaarde liveshows?

Het is best opmerkelijk: Prince verscheen ooit tijdens de Brit Awards met het woord slave op zijn wang. De boodschap was duidelijk: de artiest was niet tevreden over zijn contract bij zijn platenmaatschappij Warner. Zo had Prince niet de beschikking over de mastertapes met zijn oude werk.
In concert: perfectly free. On record: slave:

Maar bijna twintig jaar later liggen hier dan toch twee platen die op datzelfde Warner zijn uitgebracht. NRC-redacteur Jan Vollaard was er als eerste bij om Art Offical Age (zijn nieuwe soloplaat) en Plectrumelectrum (de nieuwe van Prince’s damesband 3RDEYEGIRL) te bespreken:

Art Official Age is een door Prince Rogers Nelson en co-producer Joshua Welton volgespeeld conceptalbum waarop ‘Mr. Nelson’ in een sciencefiction-achtig scenario uit een jarenlange winterslaap wordt gewekt. Het album begint uitbundig met de kermisdisco van ‘Art official cage’, gevolgd door een overdaad aan langzame en midtempo funkballades, zoals het smachtende ‘Breakdown’ en het aan the art of seduction gewijde ‘What it feels like’. Alleen in het Kiss-achtige ‘The gold standard’ en de partystamper ‘Funknroll’ wordt het tempo opgevoerd. De sfeer is overwegend broeierig en lonkend naar een volwassen r&b-publiek.

Score: drie ballen (uit vijf)
Beluister U Know op Soundcloud

Heel anders is Plectrumelectrum, waarop Prince zijn all female band 3RDEYEGIRL stuurt in de richting van glamrock, jarenzeventighardrock en zelfs metal. De meiden uit zijn band nemen in vijf van de twaalf nummers de leadzang over, zoals in ‘Aintturninround’, dat herinnert aan Suzi Quatro, en ‘Whitecaps’, dat neigt naar Fleetwood Mac-achtige droompop. Prince neemt in bijna alle nummers ruimte voor een priemende gitaarsolo waarmee hij zijn liefde aan de seventiesrock betuigt. Met de luchtige meidenpopsongs ‘Boytrouble’ en ‘Stopthistrain’ is Plectrumelectrum toch geen eenduidig rockalbum en lijkt Prince met zijn nieuwe band nog wat schizofreen tussen verschillende stijlen te manoeuvreren.

Ongeïnspireerd klinkt het nergens, maar de kwaliteit van de veelgeprezen live-optredens die hij eerder dit jaar gaf is niet ten volle naar de studio vertaald. Zijn artistieke output is enorm en ondanks zijn terugkeer in de reguliere platenbusiness is controlfreak Prince waarschijnlijk te eigenwijs om daarin ook maar enige regie te dulden.

Score: drie ballen (uit vijf)
Beluister Whitecaps op Soundcloud