Magnifiek, ingetogen en soms keelsnoerend

Mooi gefilmde Zweedse dramaserie over gedwongen samenzijn van een familie.

De opzet van Thicker than water vertoont veel raakvlakken met het eerder deze zomer verschenen DeenseThe Legacy.

‘De enige die me probeerde te vermoorden was pa.” Aldus Lasse, één van de hoofdpersonen van de Zweedse dramaserie Thicker than water. Nadat Lasse begint over zijn vader is de gezelligheid meteen weg bij het samenzijn van de familie Waldemar. Moeder heeft haar drie volwassen kinderen bijeen geroepen om met ze te praten. Op het eilandje Åland runt ze een pension met haar zoon Oskar en schoondochter. Contact met zoon Lasse, die een restaurant heeft in Stockholm en dochter Jonna, actrice, is bijzonder. Dat is er jaren niet geweest.

Elk kind krijgt van moeder een mysterieuze opdracht van één zin mee. „Je moet voor ze zorgen.” „Je bent mij niet.” „Je moet ze vergeven.” Vervolgens vaart ze het water op en schiet zich door het hoofd. In een ultieme poging haar kinderen bijeen te brengen, bevat haar testament een voorwaarde voor de erfenis. De drie moeten gezamenlijk een zomer lang in het pension werken. Als dat goed gaat is het van hen.

De opzet van Thicker than water vertoont veel raakvlakken met het eerder deze zomer verschenen Deense The Legacy. Ook daar zorgde een plots overleden moeder met een dwingend testament voor een onaangename verrassing die de kinderen tartte. Maar Thicker than water is zachter van toon, melancholieker en warmbloediger. Deze drie kinderen zijn geen goedgebekte socialites, eerder introverte eenlingen.

De twee broers verdragen elkaar slecht. De norse Oskar is getrouwd met het jeugdvriendinnetje van zijn broer en deze Liv, een flegmatieke schoonheid, is niet ongevoelig voor de charmes van Lasse, die oogt en zich gedraagt als een beach boy op leeftijd. Zijn gebrekkig gevoel voor verantwoordelijkheid wordt nauwelijks geremd door de zorg voor zijn zestienjarige dochter, een opstandige puber.

De ontwikkelingen in Thicker than water gaan langzaam en ondanks de vele raadsels en persoonlijke geheimen is de plot in grote lijnen wel voorspelbaar. Daar staat tegenover dat de opbouw van het verhaal zorgvuldig is, met subtiele nuances en aandacht voor de onderstroom van emoties bij de personages. Dit is ook een mooi gefilmde serie, waarin tijd en ruimte wordt genomen voor beeldritme en bijzondere shots.

De vraag of je broers en zussen kan dwingen van elkaar te houden, zoals hun moeder wenst, verdwijnt gaandeweg naar de achtergrond. Urgenter zijn de verdrongen herinneringen die terugkeren door hun gedwongen samenzijn. Niet alleen van hun dominante, hardhandige vader en aan gebeurtenissen die ze als kind niet mochten zien en voor iedereen verzwegen, maar ook van de pret en loyaliteit die ze in hun jeugd koesterden.

In dat verleden ligt misschien wel de sleutel tot hernieuwde liefde voor elkaar: door alle narigheid reiken naar de goede ervaringen. Moeder had gelijk met haar opdrachten, natuurlijk. Bij zulke psychologische motieven ligt in Zweden de associatie met filmmaker Ingmar Bergman op de loer, en iets van zijn noodlotsdenken is zeker terug te vinden in Thicker than water.

Zo expliciet als bij het familiediner wordt er zelden gesproken over de verdwenen vader. Beelden doen het werk: flashbacks die momenten van doodsangst en strijd om lijfsbehoud bij de kinderen blootleggen. Hoe mensen een geschonden verleden met zich meetorsen laat deze ingetogen serie magnifiek en bij vlagen keelsnoerend zien.