Maar liefst twee nieuwe Prince-albums

Twee nieuwe albums markeren de terugkeer van superster Prince bij zijn oude platenlabel Warner. Aanstaande vrijdag verschijnt zijn 33ste solo-album Art Official Age, tegelijk met Plectrumelectrum van zijn huidige liveband 3RDEYEGIRL. Dat is opmerkelijk, want in 1995 was zijn toen zeventienjarige verbintenis met het label aanleiding om bij de Brit Awards te verschijnen met het woord ‘Slave’ op zijn wang geschreven. Prince voelde zich een slaaf van zijn platenmaatschappij, die weigerde hem de controle over zijn oude mastertapes te geven. Die situatie is nu rechtgezet, waarmee Prince (56) de rechten heeft verworven om zijn artistieke eigendom te beheren en te verspreiden.

Art Official Age is een door Prince Rogers Nelson en co-producer Joshua Welton volgespeeld conceptalbum waarop ‘Mr. Nelson’ in een sciencefiction-achtig scenario uit een jarenlange winterslaap wordt gewekt. Het album begint uitbundig met de kermisdisco van ‘Art official cage’, gevolgd door een overdaad aan langzame en midtempo funkballades, zoals het smachtende ‘Breakdown’ en het aan the art of seduction gewijde ‘What it feels like’. Alleen in het Kiss-achtige ‘The gold standard’ en de partystamper ‘Funknroll’ wordt het tempo opgevoerd. De sfeer is overwegend broeierig en lonkend naar een volwassen r&b-publiek.

Heel anders is Plectrumelectrum, waarop Prince zijn all female band 3RDEYEGIRL stuurt in de richting van glamrock, jarenzeventighardrock en zelfs metal. De meiden uit zijn band nemen in vijf van de twaalf nummers de leadzang over, zoals in ‘Aintturninround’, dat herinnert aan Suzi Quatro, en ‘Whitecaps’, dat neigt naar Fleetwood Mac-achtige droompop. Prince neemt in bijna alle nummers ruimte voor een priemende gitaarsolo waarmee hij zijn liefde aan de seventiesrock betuigt. Met de luchtige meidenpopsongs ‘Boytrouble’ en ‘Stopthistrain’ is Plectrumelectrum toch geen eenduidig rockalbum en lijkt Prince met zijn nieuwe band nog wat schizofreen tussen verschillende stijlen te manoeuvreren.

Ongeïnspireerd klinkt het nergens, maar de kwaliteit van de veelgeprezen live-optredens die hij eerder dit jaar gaf is niet ten volle naar de studio vertaald. Zijn artistieke output is enorm en ondanks zijn terugkeer in de reguliere platenbusiness is controlfreak Prince waarschijnlijk te eigenwijs om daarin ook maar enige regie te dulden.