Nieuwe album alt-J is ‘oorspronkelijk’ en ‘prachtig’ / ‘plechtig’ en ‘pretentieus’

Het tweede album van de gehypete hippe Britse band alt-J ligt vandaag in de winkel. Is ‘This is all Yours’ net zo’n goede plaat als voorganger ‘An Awesome Wave’, het album dat de prestigieuze Mercury Prize won? Een recensieoverzicht.

Alt-J-zanger Joe Newman. Foto EPA/ Facundo Arrizabalaga

De bandnaam is een toetsenbordcommando op Macbooks, de zanger zingt met een aparte, geknepen cartoonstem, nummers bevatten Franse zinnen en verwijzingen naar een zuidelijke Japanse stad, een Luc Besson-film en fotograaf Robert Capa. Alt-J is de bril zonder sterkte van de muziekwereld. De één vindt het hip, de ander hipdoenerij en pretentieus.

Twee jaar geleden drongen de Britse oud-kunstacademiestudenten, toen als viertal, een beetje uit het niets onze oren binnen met hun album An Awesome Wave. Originele, eigen, technische kunstige pop, met delen elektronica en hiphop, die live ook nog eens goed tot zijn recht kwam. De recensies van het album waren veelal erg positief. Het werd door de verzamelde Nederlandse muziekpers uitgeroepen tot de beste plaat van het jaar en de band uit Leeds won de prestigieuze Mercury Prize dat jaar. Ze werden gebombardeerd tot ‘de nieuwe Radiohead’. Dat vonden ze zelf gelukkig ook een beetje voorbarig.

Nu is daar de opvolger. De langverwachte, gehypete opvolger. This Is All Yours ligt vanaf vandaag officieel in de winkel. Is ook dit album de prachtplaat die het eerste volgens zovelen was?

Zij vinden van wel, ja

Zoals onze eigen Jan Vollaard. Die schrijft vandaag in NRC Handelsblad (€) dat alt-J met This Is All Yours “de Britse artpop naar een hoger, uiterst oorspronkelijk niveau tilt” met eigenlijk als enige “zwerende vinger” op het hele album “de gesampelde kabouterstem” van popster Miley Cyrus op eerste single ‘Hunger of the Pine’.

Hun warme neofolksound komt nog altijd voor een belangrijk deel tot stand met hoekige elektronica, maar klinkt toegankelijker dan de ‘folktronica’ van een verwante band als Tunng. Alt-J is minder freakerig en heeft, ondanks een grote mate van originaliteit, de goed in het gehoor liggende popsong goed in het vizier.”

4/5

Alt-J - Hunger of the Pine

Bij de recensent van het Vlaamse tijdschrijft Humo duurde het even voordat het album hem iets deed. Zo’n typische groeiplaat; luister hem vaker en vaker en je ontdekt steeds nieuwe dingen en opeens valt het kwartje. “Wie alt-J bij hun debuut al pretentie aansmeerde, kijkt nu beter meteen weer weg”, luidt een van de eerste zinnen. Het is “zoeken naar de ingang”…

“En dan uiteindelijk: ‘Já, verdomme!’ Want ook op hun tweede blijft alt-J met bewonderenswaardig gemak opwinden. ‘Hunger of the Pine’ is voetjevrijen met elektronisch minimalisme, en met gouden kiezeltjes in de schoenen naar huis gaan. In ‘Warm Foothills’ worden vier stemmen verknipt en geplakt tot één gedeelde zanglijn; het resultaat is desondanks een warm dekentje dat ons in winters van black-outs zal warmhouden. ‘Bloodflood Pt. II’ – geënt op het gelijknamige nummer op het debuut – barst dan weer open als een bloemknop, of een blinkende etterbuil, en het schemerige ‘Pusher’ bewijst dat, als de heren van alt-J zich af en toe verschuilen achter excentrieke ideeën, ze dat doen omdat ze daar zín in hebben, en niet omdat ze iets verbergen: ze kunnen even goed op je ziel krassen met een paar stemmen en één gitaar.”

3,5/4

Het prestigieuze Britse muziekblad NME was erg te spreken over voorganger An Awesome Wave en is dat ook over This is all Yours. Er staan wat minder meezingers à la Breezeblocks op, maar er is “genoeg plezier te beleven”:

“Witness the flurry of samples after ‘Bloodflood Pt II’ that leads to a slow, computer-addled cover of Bill Withers’ ‘Lovely Day’, the Black Keys blues pastiche ‘Left Hand Free’, or the KRS-One line “That’s da sound of da police” swirling out of a haze of deadpan half-words. (…) This Is All Yours engulfs you like a deep forest. Alt-J Mk II, then: an impressive expansion, with hugely improved connectivity.

The Guardian heeft lovende woorden over voor het “prachtige, uitdagende labyrint van geluid” op het album (4/5), Mojo roemt de “speelsheid in de teksten” (4/5).

Alt-J - Left Hand Free (live bij Jools Holland):

Zij vinden van niet. Of in ieder geval wat minder

Gijsbert Kramer van de Volkskrant is over het algemeen genomen positief en vindt het “mooi en knap gedaan”. Maar hij vindt dat blijkt dat er erg over de plaat is nagedacht, en dat is niet per se een compliment:

“Het klinkt mooi, maar ook wat plechtig. Het is opnieuw lastig een kloppend hart te vinden in de muziek van Alt-J, die nog altijd meer met het hoofd lijkt te worden gemaakt. En door het ontbreken van een echte persoonlijkheid zoals Radiohead die met Thom Yorke heeft, is het niet makkelijk je echt aan Alt-J over te geven.”

3/5

Het Parool vindt dat er maar weinig over is van de “excentrieke, maar niettemin zó toegankelijke” nummers op voorganger An Awesome Wave. De meeste nummers zijn volgens recensent Jerry Goossens “traag” en “lang uitgesponnen” en “in al hun verstilling nogal zwaar aangezet”:

“De idiote rocksong Left hand free kan niet voorkomen dat This is all Yours een nogal geforceerde, pretentieuze en langdradige indruk achterlaat.”

2/5

Het tijdschrift Clash vindt dat het album “de schizofrene onvoorspelbaarheid” van het debuut mist (6/10), Uncut mist “een overtuigende rode draad waarin alle ongelijksoortige elementen samenkomen” (5/10) en Alternative Press fileert de “excessieve studioversierseltjes” die aan sommige nummers zijn toegevoegd die ook nog eens niet de “ongebalanceerde en onsamenhangende” nummers kunnen maskeren. (1.5/5)

Metacritic: 70 (/100)
Musicmeter: 3.77 (/5)
Rate Your Music: 2,99 (/5)

Beluister het hele album: