Barbra Streisand zingt met Elvis: duetten met doden

Love me tender, zingt Barbra Streisand met Elvis Presley. Een hoogstaand staaltje moderne opnametechniek, want de The King is inmiddels 37 jaar dood. Als Elvis zijn stem de diepte instuurt, pakt de nu 72-jarige Streisand een tweede hogere stem in een weelderig arrangement. „Elvis wás me er een. Er hing een geweldige seksualiteit en energie rond hem. Hij was een ster, groter dan het leven”, zegt Streisand over dit duet. Het is het slotnummer van haar nieuwe album Partners, een verzameling duetten met louter mannelijke sterren (‘toeval’) als John Legend, Lionel Richie, John Mayer en Stevie Wonder. Allen aanraakbaar – op Elvis na. Maar wacht. Omdat La Streisand hem een paar keer had ontmoet, voelde ze wel „hoe onze geesten contact maakten.”

Duetten met de doden. Het zijn altijd weer de aandacht trekkende gebeurtenissen in de muziek. Is zo’n duet een oprecht eerbetoon of slim cashen door geldruikende producers? Het verschil is moeilijk te onderscheiden. En waarom willen we dat? Het kwam zangeres Natalie Cole, die in 1991 met Unforgettable – een duet met haar 1965 overleden vader Nat King Cole doorbrak, op veel kritiek te staan. Cole zou meeliften op het succes van haar vader. Maar het hielp de destijds op drift geraakte jonge r&b zangeres, die het verlies van haar vader nooit verwerkt kreeg, ernstig verslaafd raakte en telkens weer viel voor de verkeerde man, aan explosief verkoopsucces. Met Walkin’ My Baby Back Home herhaalde ze in 2008 het kunstje.

Lauren Hill zong met Bob Marley, Rod Stewart met Ella Fitzgerald. Sinatra is voor veel artiesten een veelgebruikte ‘swing while you’re dead’. En The Beatles gebruikten in 1995 onuitgebracht materiaal van John Lennon uit 1977 voor hun Free As a Bird. Met een kraakheldere reden: publiciteit genereren rond hun Anthology-project. En trouwens ook van André Hazes zijn de voorbeelden legio. Niet alleen nam zijn kroost met vaders stem op, op de cd Samen Met Dré gaan veel sterren los.

Commerciële boobytraps zijn het, die duetten. Dubieus omdat de intenties, evenals de reputatie van de overleden artiest, ondergeschikt zijn. Recent is het duet van Justin Timberlake met Michael Jackson een voorbeeld van slim combineren en opportunisme. Dat neemt niet weg dat de discofeel van Love Never Felt So Good bijzonder goed overslaat. Maar het was de perfect dansende hologram van Jackson die de Amerikaanse Billboard Awards afgelopen mei een paar minuten in de ban hield. In dit digitale tijdperk is geen ster te ver voor een hit.