Alt-J tilt Britse artpop naar een hoger niveau

Kunstacademies zijn sinds jaar en dag een vruchtbare voedingsbodem voor poptalent. Alt-J werd geformeerd aan Leeds Polytechnic waar drie van de vier oprichters kunst studeerden. Hun subtiele sound danken ze aan het feit dat ze in hun gehorige studentenkamers zachtjes moesten doen voor de buren.

De gelaagde, folky elektropop van debuutalbum An Awesome Wave leverde hun in 2012 de prestigieuze Mercury Prize op. Het drukke toerschema was reden voor gitarist Gwil Sainsbury om de band begin dit jaar te verlaten. Het resterende trio komt op het nieuwe album This Is All Yours verrassend sterk voor de dag, met een verdieping van de sound die op het debuut al volledig gevormd leek.

Gitarist Joe Newman, toetsenman Gus Unger-Hamilton en drummer Thom Green sturen weg van de abstractie die besloten lijkt in de groepsnaam Alt-J, het commando waarmee je op een toetsenbord het symbool ? laat verschijnen. Hun warme neofolksound komt nog altijd voor een belangrijk deel tot stand met hoekige elektronica, maar klinkt toegankelijker dan de ‘folktronica’ van een verwante band als Tunng. Alt-J is minder freakerig en heeft, ondanks een grote mate van originaliteit, de goed in het gehoor liggende popsong hoog in het vizier.

Het op repeterende vocale samples geënte Intro heeft veel gemeen met The Photographer van Philip Glass en weeft een soundscape van hypnotiserende klanken. Een terugkerend thema is de verwijzing naar het boeddhistische heiligdom Nara in Japan, in songs die het album omlijsten met een meditatieve sfeer. IJle stemmen en de betoverende fluit in het instrumentale Garden of England geven een pastoraal karakter aan muziek die zowel tijdloos als helemaal van nu is, met elektronisch gemanipuleerde zang van Lianne La Havas en Bright Eyes’ Conor Oberst in het zweverige Warm foothills.

Als een zwerende vinger is daar opeens de gesampelde kabouterstem van Miley Cyrus, die beweert een „female rebel” te zijn in het nummer Hunger of the pine. Alt-J’s subtiele klankpalet heeft die gimmick helemaal niet nodig op een album dat de Britse artpop naar een hoger, uiterst oorspronkelijk niveau tilt.