Column

Urnenkeldersluitsteenbesluit

De sluitsteen van een urnenkelder op de Oosterbegraafplaats aan de Rodelaan in de gemeente Leidschendam-Voorburg moet vierkant zijn en veertig bij veertig centimeter meten. Dat heeft de gemeente in 2004 bepaald. Was graag bij die vergadering geweest waarin dit beslist werd. En ook bij de discussie vooraf. Waarschijnlijk heeft een ambtenaar nog vijftig bij vijftig geprobeerd, maar dat voorstel heeft het niet gehaald. Er was ongetwijfeld nog een mevrouw die heel bescheiden dertig bij dertig voorstelde, maar ook daar zag men geen brood in. Uiteindelijk kwam men tot de polderoplossing van veertig bij veertig centimeter. Een compromis waar alle partijen mee konden leven. Of zal er ook nog een ambtelijke werkgroep zijn geweest die het hele urnenkeldertraject heeft voorbereid?

Misschien hebben ze wel een werkbezoek gebracht aan andere kerkhoven. Tot diep in Duitsland. Ik neem aan dat men bij het urnenkeldersluitsteenbesluit niet over een nacht ijs is gegaan. Zal een van de Voorburgse ambtenaren verteld hebben over zijn vakantie op Sicilië? En dat hij daar bij toeval een kerkhof heeft bezocht en welke chaos hij daar aantrof? Engeltjes, op porseleinen bordjes gebakken foto’s van de overledenen, protserige keramieken boeketten op de grafsteen, allemaal losse tegels met wensen van familieleden, vrienden en buren, kortom: een janboel. Dat zou in Voorburg niet gebeuren. De ambtenaar hield een vurig pleidooi. Orde. Netheid. Overzicht. Dat waren de speerpunten!

Voorburg is een ambtenarendorp, bijna iedereen werkt bij een van de Haagse ministeries en heeft tijdens zijn of haar leven alles goed voor elkaar. Overzichtelijke werktijden, papadagen, salarisschalen, doorgroeimogelijkheden, zwangerschapsverloven, competentieontwikkelingen, mobiliteitspremies, bijscholingscursussen, zorgtoeslagen, pensioenregelingen, en wat u verder nog verzinnen kunt. En na zo’n overzichtelijk leven wil je rusten op een sober grijsgetint poespasloos kerkhof met zoveel mogelijk ambtenaren onder elkaar. En daar wil je geen vrolijkheid tussen. Degelijke natuurstenen dekplaten van veertig bij veertig centimeter.

Begrijp dat het kerkhof ook een bezwarencommissie heeft. Die bemiddelt als er een conflictje tussen een eigenzinnige losbolfamilie en de gemeente Voorburg is. Zou ik heel graag in willen zitten. Als nevenfunctie. Lid van de bezwarencommissie van de Oosterbegraafplaats te Voorburg. Lijkt me een droom. Onbezoldigd uiteraard. Hooguit een kleine reiskostenvergoeding.

Waarom zoveel aandacht voor dit kerkhof? Omdat ik gisteren in een van de kranten een geweldig stuk las over ene Erik Kol, die op die Oosterbegraafplaats de urn van zijn vader onder een dekplaat in de vorm van een schilderspalet had gezet. Als eerbetoon. Zijn vader was kunstschilder. Moet ik er wel bij vertellen dat het palet zeseneenhalve centimeter te breed was.

Een jaar geleden kreeg de familie Kol een brief waarin zij werd gesommeerd de steen te verwijderen en te vervangen door een door de gemeente goedgekeurde dekplaat van veertig bij veertig centimeter. De familie Kol vond dit gelul, ging naar de bezwarencommissie en die gaf hun gelijk. Maar B & W van de gemeente Leidschendam-Voorburg bleef bij hun standpunt: de steen moest weg. Meneer Kol heeft dit gedaan, maar is wel naar de rechter gestapt die hem afgelopen woensdag proestend van het lachen gelijk gaf. Het palet mag terug. Hoewel? De gemeente kan nog in beroep.

Ik hoop dat ze dat doen en dan ga ik graag met de familie Kol mee als die zaak dient. En dan ga ik alleen maar lachen. Keihard lachen. Bulderen, proesten, gieren. Elke keer als de advocaat van de gemeente het woord voert sla ik me op de publieke tribune op de knieën van de pret. Op een gegeven moment zal ik verwijderd worden, maar dan ga ik op de gang door met oorverdovend bulderen.

En als de gemeente wint zal ik ze zeker een felicitatie sturen. Een hartelijke felicitatie zelfs. Wat een historische overwinning! Ik zal burgemeester Hans van der Sluijs in deze column weken achter elkaar roemen. En hem uitleggen dat zijn leven niet zinloos is geweest omdat hij de eenheid op de Oosterbegraafplaats heeft weten te bewaren. En als ik in het plaatselijke theater speel zal ik zeker een half uur stilstaan bij het succes van de gemeente in deze zaak. En het publiek voorrekenen wat deze overwinning gekost heeft. Ongeveer de subsidie van dat theatertje! Maar dat geeft niks. Principekwestie! Vanaf deze plek wens ik de gemeente Voorburg succes in deze belangrijke zaak. Pak ze aan die begraafplaatsvandalen!