Het wachten is op die ene vraag

over zijn eerste komedie en de schaduw van Harry Potter

Daniel Radcliffe enZoe Kazan proberen eens te meer vriendschap zonder seks in de romkomWhat If

Hij wist dat deze vraag zou komen. Uiteindelijk komt hij altijd, de Harry Potter-vraag. Daniel Radcliffe schiet in de lach, nog voor die daadwerkelijk is gesteld. „Blijft grappig, die excuserende inleidingen”, zegt de 25-jarige acteur geamuseerd. „Zo van: ‘weet je, ik kan me goed voorstellen hoe frustrerend het voor je moet zijn om telkens weer die vraag te krijgen die ik dus…. nú zelf ook ga stellen’.”

Radcliffe kan er wel om lachen, maar makkelijk vindt hij het niet. Sinds de Harry Potter-serie drie jaar geleden is gestopt, probeert de Brit te bewijzen dat hij meer is dan Harry Potter. Geen tovenaarsleerling, maar een acteur. Vooralsnog met wisselend succes. Zijn spel wordt geprezen, maar succes heeft hij tot dusver alleen met films die dichtbij het magische rijk blijven, zoals de victoriaanse horrorfilm The Woman in Black. Hij is nog lang niet bevrijd van de rol die hij vanaf zijn elfde tien jaar lang heeft gespeeld.

Dat blijkt ook in Amsterdam, waar hij op een zonnig terras aan de waterkant de pers te woord staat over zijn nieuwe film What If, een romantische komedie. Vragen over Harry beantwoordt hij vriendelijk, maar met weinig woorden.

Nee, het is nooit in hem opgekomen dat het voor dit genre misschien te vroeg is: What if doet het matig in de Verenigde Staten. Omdat het publiek hem nog altijd ziet als de kleine jongen met het brilletje? „Ik laat mijn carrière niet bepalen door wat anderen al dan niet van me verwachten. Ik ben oud genoeg voor een romantische komedie, dus als ik daar zin in heb, dan doe ik dat gewoon. En weet je wat? Ik vond het geweldig.”

Radcliffe praat vaak in superlatieven over zijn nieuwe rol. Hij speelt Wallace, een twintiger die net zijn studie heeft afgebroken en over zijn ex begint heen te komen, als hij Chantry (Zoe Kazan) ontmoet. Er is meteen chemie, maar Chantry heeft een relatie en ze besluiten vrienden te worden. Gewoon platonisch. Moet kunnen, toch?

Wallace is een nieuw soort personage voor u. Hoe ging dat?

„Het was inderdaad anders dan alles wat ik tot nu toe heb gedaan. Het leukste was misschien wel het feit dat ik voor het eerst in mijn leven een normaal mens kon spelen, een contemporain personage. Dat had ik nooit eerder gedaan. Kill Your Darlings was ook realistisch, maar daar speelde ik de jonge Allen Ginsberg, een beatpoet in de jaren veertig van de vorige eeuw. Je moet je er constant van bewust zijn dat mensen in die tijd anders praatten en zich anders gedroegen. Ik vond het heerlijk om voor What If gewoon naar de set te komen zonder aan iets in die trant te hoeven denken. Ik kon gewoon dóén, dus dat voelde heel natuurlijk. We hebben ook veel geïmproviseerd waardoor een hoop van mijn eigen gevoel voor humor ook in mijn personage zit, dat was ontzettend prettig.”

Dus Wallace lijkt behoorlijk op Daniel Radcliffe?

„Qua humor lijken we heel erg op elkaar. Qua karakter nauwelijks. Ik zou nooit met die onzekerheid kunnen leven waar Wallace dus een jaar in blijft hangen. Constant die vraag of het misschien ooit toch meer kan worden dan vriendschap; dat lijkt me verschrikkelijk. Ik zou willen weten waar ik aan toe ben en het haar gewoon vragen.

„Dat is ook de beste tip die ik kan geven. O, da’s trouwens een grappig verhaal. Sinds What If word ik continu om liefdesadvies gevraagd. Bizar, toch? Alsof een rol in een romkom je opleidt tot deskundige in zaken als liefde en romantiek. Niet dus. We krijgen er geen geheime informatie, mocht iemand dat denken. Mijn enige advies is: wees eerlijk en laat jezelf vooral niet een jaar lang wegkwijnen in verlangens en onzekerheid. Dat lijkt me nogal dom.”

U komt niet over als een zeer romantisch iemand. Waarom toch een romkom?

„Ik wilde altijd al in een komedie spelen, niet per se een romantische komedie, dat was nooit een doel. Maar dit verhaal sprak me meteen aan. Het ontstaan van een relatie tussen twee mensen, die elkaar continu in de zeik nemen. Zo werkt het ook bij mij, met meisjes. Het zijn altijd de momenten waarop ze me in de zeik neemt, dat ik denk: hé, ik vind jou leuk! Die herkenbaarheid in het script trok me wel aan.

„En ik vond het script heel erg grappig; maar op een goede manier. Sommige komedies zet ik na een half uur uit omdat ik het niet meer trek. Dan denk ik: nee! Hou op! Mensen praten niet zo! Niemand doet dat!”

En ik vond hem ontroerend, zonder sentimenteel te zijn. Ik haat sentimentele films, maar die laatste scene….

Radcliffe valt even stil. „Wacht...hoe eindigt de film?”

Pauze. „Oh. Dit klinkt waarschijnlijk raar, haha. Er zijn dus twee eindes. De originele versie heeft een soort van open einde. Hoewel, volgens mij was het verhaal overduidelijk, maar we lieten niet alles zien. Maar toen de film in Amerika werd getest, bleek daar iedereen in de war vanwege het einde. Ze wilden weten hoe het verhaal afliep.”

Wij hebben ook een gesloten einde.

„Ook goed. Wij werden teruggehaald om de film ‘af’ te maken. Volstrekt onnodig, vond ik, maar toen we weer met zijn allen op de set stonden, na bijna twee jaar tijd, was dat geweldig. Toen zijn ontzettend mooie scènes ontstaan, scènes die ontroeren, niet vanuit sentimentaliteit, maar vanuit een pure, oprechte emotionele kracht.”