Zilvermeeuw

Foto Naomi Huig

Na de zomer van 2012 verloor ik haar uit het oog. Rond haar vaste foerageerplek, de frietkraam van Bram Ladage op het Binnenwegplein in Rotterdam, maakten andere meeuwen de dienst uit. Maar hun bedeltechnieken haalden het niet bij de manier waarop zij het etende winkelpubliek een maaltje friet ontfutselde: volhardend, met priemende ogen maar nooit agressief. Ik ging er zelfs speciaal voor zitten, met een zak patat in mijn hand, de camera op scherp en een aantekenboekje op schoot. Veldwerk noemen biologen dat.

De zilvermeeuw (Larus argentatus) was individueel herkenbaar aan de rode ring met de inscriptie K6 die ze boven het enkelgewricht van haar rechterpoot droeg. Ze was in 2010 gevangen en geringd op het nest in het havengebied bij Ertsoverslagbedrijf Europoort. Toen was het al een oud vrouwtje.

Zou ze inmiddels dood zijn? Uit nieuwsgierigheid vroeg ik bij vogelringer en ecoloog Roland-Jan Buijs de levensgeschiedenis van ‘Rood K6’ op. Sinds augustus 2012 is ze uitsluitend op de stranden van Kijkduin en ’s-Gravenzande gezien. Het lijkt erop dat ze de stad en de patat voorgoed heeft opgegeven en weer zeemeeuw geworden is.