Met een leeg hoofd ten strijde

Joost Luiten slaagt erin tegenvallende scores te vergeten en eindigt als vijfde; Brit Paul Casey wint in Zandvoort

Paul Casey op de slotdag van de KLM Open in Zandvoort. „De laatste drie holes dacht ik pas: ik wil hier wel winnen.” Foto ÀNP

Zowat alle ogen waren de afgelopen vier dagen op de Kennemer Golf & Country Club gericht op het oranje shirt van Joost Luiten. Vooral om Nederlands beste golfer stijlvol te zien swingen en effectief te zien putten, op weg naar prolongatie van de titel op het KLM Open. Juist daarvoor waren duizenden golfliefhebbers naar de Zandvoortse duinen gekomen. Het resultaat bevredigde niet helemaal. Luiten eindigde gedeeld vijfde, op vier slagen van de Engelse winnaar Paul Casey.

Na een voortvarende eerste dag, die Luiten met een gedeelde eerste plaats afsloot, werd het voor Nederlands hoop een toernooi van ‘net niet’, zoals hij zijn spel typeerde. Zijn afslagen dwaalden voortdurend naar rechts, het spel met zijn ijzers was niet scherp genoeg en dan was er nog het probleem met zijn korte spel. „Het gevoel was gewoon niet honderd procent’’, meende Luiten. En dan toch vijfde worden? Zo slecht was het dus niet echt. Zo kijken golfers die niet hebben gewonnen doorgaans terug op het toernooi. Goed golfen is een kwestie van details, van gevoel en geluk, van de vorm van de dag of de week. Soms vallen de putts, soms niet.

Slecht was Luitens score zeker zaterdag op hole 2. Zeer slecht zelfs. Luiten zag zijn afslag rechts in de struiken verdwijnen. Een paar slagen verder lag de bal eindelijk op de fairway. Maar ook vanaf die positie duurde het nog enkele slagen voordat de bal in de hole viel. Het werd een quadruple bogey, waardoor hij van -5 naar -1 terugviel. Luiten liet er weliswaar een fiks aantal birdies op volgen. Maar het kwaad was al geschied. Prolongatie van de titel leek verder weg dan hij en al die duizenden op en rond de Zandvoortse duinen hadden verwacht.

Hoe ban je zo’n drama als zaterdag op de tweede hole uit je geheugen? Hij had er geen moment aan gedacht: „Voor zoiets sluit je je af.” Met een leeg hoofd trok hij gistermorgen ten strijde. Mogelijk met het idee dat het toernooi voor hem verloren was. Verlost van die last maakte hij meteen twee birdies, waar lijstaanvoerder Romain Wattel en andere hoger geklasseerden langzaam de greep op hun spel verloren. Op 10 en 11 volgden twee bogeys. „Ja, en dan weet je het. Klaar.”

Het had gekund, er gloorde hoop. Maar het ontbrak hem toch aan het juiste gevoel om door te drukken. Dat gevoel dat al het hele jaar bij hem ontbreekt. Het zijn van die fases die een beloftevol speler als Joost Luiten moet doormaken om de top te bereiken. Toch geen invitatie voor de Ryder Cup (de continentenstrijd tussen Amerika en Europa), toch geen tweede overwinning op het KLM Open, nog geen toernooiwinst. ‘Slechts’ vijf keer bij de eerste vijf en zes keer bij de eerste tien. Het kan scherper, inderdaad. Maar dat komt vast wel, het talent is aanwezig, de agressie is er. Misschien wat minder mopperen, kost veel energie.

Het zijn van die karaktertrekken die Luiten onderscheiden van Robert-Jan Derksen, die gisteren zijn laatste KLM Open speelde (hij nam aan twintig deel) en succesvol als elfde afrondde. Derksen was jarenlang Nederlands beste golfer, won drie toernooien en hing tegen de subtop van de wereld aan. Derksen was geen agressieve speler, hij kende zijn beperkingen, nam weinig risico’s en handhaafde zich daardoor op de Tour. Een prettige speler die lang het gezicht van het Nederlandse golf bepaalde.

Nu stopt Derksen, veertig jaar pas. Hij heeft het allemaal wel gezien, de grens is bereikt, het leven van de reizende sporter is hij mede als echtgenoot en vader zat. Hij beleefde gisteren zijn mooiste moment, zei hij, en werd emotioneel toen hij de green van de laatste hole betrad. Dat applaus, die mensen op de tribune, daarvoor doe je het toch? Na Zandvoort 2014 niet meer.

De ambities die Derksen als golfer heeft laten varen, spetteren er nog van af bij Joost Luiten. Maar ook bij de inmiddels al 37-jarige Paul Casey, winnaar van het KLM Open. Casey begon aan de slotdag met vier slagen achterstand op leider Romain Wattel. Maar met zijn routine slaagde de Engelsman erin het toernooi naar zich toe trekken. De manier waarop hij dat deed herinnerde aan de tijd dat hij nog derde van de wereld was, in 2009.

Door blessures, vooral aan een schouder, viel hij ver terug. Vorig jaar hervond hij zijn oude ritme, gewoon elk jaar een toernooi winnen. Sinds een paar weken is hij vader. Ook iets wat hem blijmoedig en optimistisch stemt. Gewoon, het goede gevoel dat een golfer nodig heeft om lekker te spelen én te winnen. „De laatste drie holes dacht ik pas: ik wil hier wel winnen.” En zo won hij (een slag minder dan nummer twee Simon Dyson, vier minder dan Luiten), terend op ervaring en talent, drijvend op een vreedzaam gevoel. Natuurlijk wil hij terug in de toptien van de wereld. „Ik begrijp het golfspel veel beter, daarom.”