Frituurwijn

Gisteren heeft collega Hoeben heeft het friet-ei in de schijnwerpers gezet, naar een receptuur van Valuas in Venlo. Nu ben ik dol op frituur, maar de wijnliefhebber in mij wil daar hoe ook altijd wat bij drinken. Gelukkig biedt krokante bakwaar houvast te over. Frikadellen, berenklauwen en nasischijven laat ik even buiten beschouwing. Maar het knisperen van spring rolls laat ik gepaard gaan met een krakende Grüner Veltliner. Risottokroketjes met Soave. En scampi’s in een gefrituurd aardappeljasje met Albariño.

In het geval Valuas is er echter ei in het spel. En dat betekent dat wijn met een houtopvoeding meteen afvalt.

Ei en eiken vormen een verschrikkelijke combinatie.

‘If you want to make someone suffer, serve them barrel-aged Chardonnay with an egg salad sandwich,’ waarschuwen Dornenburg en Page in hun boek What to drink with what you eat.

Maar welke wijn dan wel te schenken?

Die de chef van Valuas ook voor zijn salpicon heeft gebruikt natuurlijk.

Vanwege het motto ‘when it grows together, it goes together’ ligt wit uit de buurt voor de hand.

Al een aantal keren werd ik tijdens wijn-spijsproeverijen verrast door de veelzijdigheid van Apostelhoeve 2013, Cuvée XII. Ik raadde deze blend van müller-thurgau, auxerrois en pinot gris bij de Dutch omelet van collega Marjoleine de Vos.

Ook liet deze witte afkomstig van de Louwberg zich van zijn beste kant zien bij Luikse salade, waarin knapperig spek, aardappels en sperziebonen zich vertonen, afgetopt met een flinke scheut wijnazijn.

Om zich vervolgens evenzeer bij zeebaars met salsa verde te bewijzen.

Zal ie ook deze frituurinspanning van Valuas aankunnen?

Ik zeg: eitje.