Sentimental journey voor Diego

Op 14 april 1998 haalde Diegomar Markwell de krant – in een tussenzinnetje over hoe Amerikaanse honkbalscouts de Antilliaanse velden leeg graasden: „Vorig jaar tekende de zestienjarige Diegomar Markwell, een linkshandige pitcher uit Curaçao, een droomcontract bij de Toronto Blue Jays van 750 duizend dollar.” Helaas strekte de droom niet veel verder dan het contract: Markwell kwam tot één werpbeurt in een oefenwedstrijd van de Blue Jays, elf jaar geleden. En omdat honkbal een van de grootste statistiek producerende industrieën ter wereld is, weten we nu nog dat Markwell toen drie punten en drie honkslagen tegen kreeg. Hij redde het niet in de Major League. Zijn in 1999 overleden moeder Xiomara was zijn steunpilaar. „Zonder haar miste ik de kracht om te vechten voor een plekje bij de topclubs.”

Intussen wierp hij een prachtige carrière bijeen op de Hollandse velden én voor het Nederlands team, waarmee hij nu in Tsjechië aantreedt op het Europees kampioenschap. Een sentimental journey, want acht jaar geleden gooide hij Nederland daar al naar de Europese titel. Het motto is eenvoudig: Play it again, Diego.