Column

Waarom André Hazes zo veel dronk

Eergisteren verscheen bij een uitgeverij met de fantastische naam ‘Centertainment’ het boek Hazes en ik van Jos van Zoelen die naar eigen zeggen vijftien jaar bodyguard, chauffeur, manager en vriend van André Hazes was. Op de achterflap stond ‘Het echte verhaal!’, het uitroepteken maakte het helemaal af.

Op nu.nl stond een foto van de auteur die in een glimmende blouse poseerde, het boek als een kind op de arm. Jos had wel wat weg van voormalig voetballer Rinus Israël, die als ‘IJzeren Rinus’ in de verdediging van Feyenoord aanvallers van de tegenpartij onder het gras schopte.

Ik denk dat de schrijvende bodyguard zich wel kan vinden in die vergelijking, want de pagina vullende voorpublicaties die Evert Santegoeds met trots presenteerde in De Telegraaf en het weekblad Privé lieten zich lezen als een grote schoppartij richting Rachel Hazes en vooral haar moeder Friedel, die een paar jaar na haar overlijden nog een keer volledig werd afgebrand. En passant onthulde Jos in een interview met nu.nl dat hij, als goede vriend zijnde, André Hazes had proberen te behoeden voor een cocaïneverslaving. „Ik heb hem een keer betrapt toen hij het bij zich had. Van de hoeveelheid kon een modaal gezin twee maanden eten. Dat heb ik door het toilet getrapt en hem beloofd dat ik, mocht ik hem weer snappen, zijn neus achterstevoren zou zetten en dat hij het in zijn kont zou douwen. Dat heeft hij ter harte genomen.”

Ja, dan ben je echt ‘bloedgabbers’.

Bij RTL Boulevard hielden ze het boek met liefde omhoog, Albert Verlinde omschreef de inhoud als ‘pittig’ waarna er een filmpje werd gestart van Arie Hazes. De broer van, die de herdenkingsdienst gedwongen vanaf de bank in de huiskamer had moeten bekijken, zat verscholen achter een metershoge porseleinen Boeddha-kop aan de keukentafel en trapte op commando nog een keer naar Rachel en de kinderen.

„Hun doen nou net alsof ‘Kleine jongen’ en ‘Zij gelooft in mij’ voor hun is geschreven, maar dat was niet zo.”

Daphne Dekkers deed net alsof het hier een doodnormaal stukje journalistiek betrof met hoor- en wederhoor enzo.

„Als de een zijn verhaal mag vertellen, mag de ander ook zijn verhaal vertellen.”

Waarna Albert de bal in het doel schoot.

„Rachel en de kinderen zijn hier van harte welkom om hun kant van het verhaal te vertellen en laat André anders in vredesnaam rusten in vrede.”

We zijn hier nu nog bezig de kots van het beeldscherm te krabben.

Het was opeens volkomen duidelijk waarom André Hazes zo veel dronk.