Roze maar niet ordinair

Ik ben geïntrigeerd door een foto in de brochure van importeur Vinoblesse. Daarop staat een gesoigneerde dame van middelbare leeftijd met halflang, keurig gekapt grijs haar die plaats heeft genomen op een roze bank, gemaakt van haar wijndozen. Het blijkt ene Marlène Soria te zijn: la grande dame du Languedoc.

Welbeschouwd zit ze ook niet op een bank, maar op haar geld.

Haar wijnen zijn gewild, geliefd, gedurfd. Kostbaar bovendien. Ik proef haar Peyre Rose Clos des Cistes ( € 62,00). De 2005-oogst die nota bene net gebotteld is.

Afkomstig uit roze, betonnen cuves.

Hout komt er bij Soria niet in.

Bodem van de cave: roze.

Etiketten: roze.

Leeft ze op een roze wolk? Onbeholpen Kinkerstraat-vrouwtje met te veel geld?

Nee, Soria leeft in zelfgekozen isolement. De man in haar leven is haar zoon die haar gezelschap houdt in de wijnwildernis.

Naast haar op de bank de rest van haar entourage.

Dieren. Een roze chihuahua zou voor de hand liggen.

Maar nee, het zijn een forse Appenzeller en een Airedaleterriër. Plus een fikse kater die als ontbijt waarschijnlijk egels nuttigt en hun stekels gebruikt om de restjes tussen zijn tanden vandaan te peuteren.

De talentscouts van Vinoblesse spotten Soria al in 1994, maar konden –mochten- destijds nog niet kopen. Bovendien vroegen zij zich af of er voor dergelijke bedragen – toen al – wel liefhebbers voor rood uit zo’n nederige appellation zouden zijn.

Maar de Amerikaan Robert Parker kreeg Soria in het glas. En de meest invloedrijke Engelstalige wijnjournalist was lyrisch. Waarna vervolgens de prijzen pas echt door het roze dak gingen.

Nog maar eens proeven deze blend van grenache en syrah.

Donkerte en gloed. Warmte tijdens een zonsverduistering. Een soort stilte-voor-de-stormwijn. Komt langzaam op gang, maar gaat dan los. Takken zuchtend onder het gewicht van pruimen. Duister fruit. Kruiden waaien in. Het smaaklandschap is ruig, robuust en rustiek.

Geen roze te bekennen.