Gestileerde thriller

In het aardedonker van de schouwburg klinkt een knal. Daarna zetten acht cellisten en een fluitist dreigende muziek in. Die knal is het pistoolschot uit de Italiaanse detective Una pura formalità (1994). Regisseur Sarah Moeremans en componist Micha Hamel transformeren de rauwe film tot stijlvol en abstract muziektheater, Een pure formaliteit. Dat schot getuigt van moord. In een monumentaal decor ondervraagt Porgy Franssen als politiecommissaris een verwarde schrijver, gespeeld door Pierre Bokma. „Kun je van moord beschuldigd worden als je die bent vergeten?” vraagt Bokma zich hardop af. Op knappe wijze weet hij zich ongrijpbaar te maken; als auteur verkent hij de scheidslijn tussen waarheid en verzinsel. Franssen verleidt zijn tegenspeler tot bekentenissen. Micha Hamels muziek, die herinnert aan Sjostakovitsj, is de gedroomde begeleiding van deze gestileerde toneelthriller.