Toronto 2014: veel zwangerschap, baby’s en borderliners

Door de enorme Hollywoodinvasie zou je het bijna vergeten, maar op het Toronto International Film Festival draaien films uit meer dan zestig landen. Dan bepaalt het toeval wat je te zien krijgt. Vandaag? Zwangerschap en baby’s.

Screenshot TIFF / A Second Chance / YouTube

Je zou het bijna vergeten door de enorme Hollywoodinvasie die in het weekend bezit neemt van het Toronto International Film Festival (TIFF), maar er draaien films uit meer dan zestig landen. In die wervelwind van de wereldcinema zijn er dagen dat het toeval programmeert wat je te zien krijgt.

Vandaag ging dat allemaal over zwangerschap, baby’s en ouderschap. Maar vergeet de gebruikelijke roze wolken. Baby’s brengen in die films geen zegen.

Een triest eind voor baby’s..

De Deense regisseuse Susanne Bier (bekend van films als Brothers en After the Wedding en de Oscarwinnaar In a Better World) staat bekend om de heftige situaties waar ze haar personages in manoeuvreert. In haar nieuwste film A Second Chance speelt Game of Thrones-acteur Nikolaj Coster-Waldau de hoofdrol.

Fans van de serie weten dat je hem maar beter niet in de buurt van je kinderen kunt laten komen, want hij smijt al in een van de eerste afleveringen een kind uit het raam. Maar in A Second Chance speelt hij ‘the good guy’. Al loopt dat voor de baby’s in de film niet minder desastreus af.

..die verkommeren in ellende

Coster-Waldau is politieagent Andreas. Goed in zijn werk. Gelukkig getrouwd. En vader van een wolk van een baby. Hoe anders dan bij junkiestel Tristan en Sanne, die ook net ouders zijn geworden, maar het kind in zijn eigen ellende laten verkommeren. Sommige mensen zouden geen kinderen moeten mogen opvoeden is de gedachte die Andreas motiveert tot een kettingreactie aan handelingen die alleen soapschrijvers of bedenkers van over the top melodrama kunnen bedenken.

Ondanks de morele dilemma’s die de film behandelt is hij een beetje van allebei.

Bekijk hier vast de trailer:

bloederige scènes tussen opbollende buiken

Bier noemde haar personages “bordering on borderline behaviour”, en dat geldt ook voor de hoofdpersonen van de Engelse film Second Coming en de Canadees-Zuid-Koreaans productie In Her Place. Maar waar Bier het zoekt in sociaal-psychologisch hyperrealisme, onderzoeken deze twee films thema’s rondom zwangerschap en geboorte meer in metaforische zin.

Het is dat de opbollende buiken in beide films prominent in beeld worden gebracht, en dat ze ook verder nogal expliciete en bloederige scènes kennen (die overigens niet per se iets met bevallingen te maken hebben), want anders zou je kunnen denken dat ze eigenlijk over schijnzwangerschappen gaan.

De religieuze titel The Second Coming, het debuut van toneelschrijfster Debbie Tucker Green lijkt al zoiets te suggereren. Zij portretteert een hecht modern middle class gezin, waar de onverwachte late zwangerschap van moeder Jackie voor verwarring zorgt.

Zwartgallige zwangerschap

Net als in A Second Chance is de film nogal afhankelijk van plotwendingen. Maar een aantal nachtmerrieachtige momenten stuwen de film naar zijn onvermijdelijke einde. Iets dergelijks is ook aan de hand in de tweede film van Albert Shin. In In Her Place draait het om een welgesteld echtpaar uit Seoul dat naar het platteland trekt om de baby van een ongewenst zwanger tienermeisje te adopteren.

In afwachting van de geboorte trekt de vrouw bij het meisje en haar moeder in en moet met lede ogen toezien dat het meisje zich naarmate de zwangerschap vordert steeds vreemder begint te gedragen.

De trailer van In Her Place:

Denk na voor je begint

Alle drie de films hebben een nogal zwartgallige kijk op het ouderschap. Jackie en haar echtgenoot uit Second Coming mogen dan heel fatsoenlijke mensen zijn, dat weerhoudt ze er niet van om tijdens een ruzie hun grieven via hun tienjarige zoontje JJ uit te spelen.

De hele scène is gefilmd met de camera op het bijna onbewogen gezicht van het kind, terwijl je zijn ouders off camera van alles hoort zeggen waar ouders hun kinderen misschien maar beter niet mee op kunnen zadelen. Het is een van de sterkste scènes van de film omdat hij zo onverwacht het perspectief omdraait.

Verder zijn het natuurlijk alledrie films die met grote letters boven in beeld hebben staan: ‘doe geen stomme dingen; bezint eer ge begint’. Of zoiets dergelijks. Maar ja. Dat doen filmpersonages natuurlijk niet. Hun artistieke ouders kijken wel uit. Dat zou veel te saaie films opleveren.