Column

Steakhouse moet fuseren met vegatentje

Carola Schouten inAltijd Wat (NCRV).

Gijs van Beuzekom, netmanager van NPO2, wil een verplichte fusie van de actualiteitenrubrieken Altijd Wat (NCRV) en Brandpunt (KRO). Zoiets is nooit leuk en geeft per definitie onrust, zeker als je de ego’s van de gezichtsbepalende redacteuren in ogenschouw neemt. Maar het grootste probleem lijkt me de enorme cultuurkloof tussen beide wekelijkse rubrieken. In toon en strekking zouden ze bijna niet meer van elkaar kunnen verschillen dan ze nu doen.

Op zondag giert je bij het kijken naar Brandpunt het testosteron om de oren. Zelf noemen ze het, overeenkomstig de tot de jaren zestig teruggaande traditie, „een actueel reportageprogramma met veel aandacht voor onderzoek en het buitenland”, maar ook „betrokken kwaliteitsjournalistiek gegoten in meeslepende verhalen.”

Elk van de gemiddeld drie onderwerpen wordt op locatie ronkend gepresenteerd door Fons de Poel, Sven Kockelmann of een van de andere vier sterreporters. Montage en keuze van adjectieven verraden een zekere hang naar de glamour van cocktails onder een ventilator. Er wordt demonstratief geprobeerd pagina 101 van Teletekst te halen met een scoop, een quote of een gamechanger. Zondag deed de van fraude verdachte Jan Dirk Paarlberg exclusief zijn relaas.

Het vakmanschap staat buiten kijf, maar je denkt soms wel eens: mag het ietsje rustiger? Als Brandpunt een krant was, zou ik het eerst aan het Algemeen Dagblad denken.

Het Argentijnse grillrestaurant van de KRO moet een modus vinden om te samenwerken met het veganistische eethuisje van de NCRV. Altijd Wat heeft op dinsdag een bedaagde toon, met veel aandacht voor onderwerpen als duurzaamheid, spiritualiteit en zorg. Net als het protestants-christelijke dagblad Trouw. De nadruk ligt op binnenlandse reportages en human interest. Gisteren keek de rubriek naar de werkgelegenheid in het basisonderwijs en de introductie van robots in de zorg. Er wordt veel uitgelegd, vaak met fraaie didactische animatiefilmpjes. Het smaakt als rauwkost, die heel gezond voor je is, maar waar je niet altijd zin in hebt.

Als beloning is het toetje een op locatie gedraaid portretterend interview met een prominent, veelal een politicus. Die gesprekken, een specialiteit van Wilfred Scholten, zijn doorgaans niet onaardig, alleen is het gras door kranten en weekbladen meestal al voor de voeten weggemaaid. Van Carola Schouten, het slimme en eigenzinnige Rotterdamse Kamerlid, weten we bijvoorbeeld alles al: dat de ChristenUnie haar nooit heeft aangesproken op haar ongehuwd moederschap, dat ze als boerendochter energie krijgt van de diversiteit in haar Rotterdamse volkswijk (zoals Jezus tussen hoeren en tollenaars) en dat de andere financieel specialisten van de regeringspartijen en constructieve oppositie, haar zeer serieus nemen, ondanks (of dankzij) haar vervaarlijke hakken.

Met Kockelmann was zo’n gesprek heel anders gelopen. Zoals ik nog geen reportages over holistische ambachtslieden in Brandpunt zie verschijnen. Maar alles went: als AVRO en TROS elkaar kunnen vinden, dan komen KRO en NCRV er ook heus wel uit.