Rondwentelende camera op slagveld

Als haar Australische moeder plotseling overlijdt, verhuist de elfjarige Shay met haar Belgische vader Koen en broertje Kaleb naar het Belgische Ieper. Ze trekken tijdelijk in bij een oom en tante die een bed & breakfast runnen voor toeristen die in busladingen naar de loopgraven en immense bommenkraters uit de Eerste Wereldoorlog komen kijken.

Sterrenkundige Koen heeft Shay zeer tegen haar zin meegenomen naar België, ze voelt zich alleen en ontworteld. Ook neemt zij het hem kwalijk dat hij nauwelijks om zijn vrouw lijkt te rouwen, waarna Koen uitlegt dat iedereen op eigen wijze zijn verdriet verwerkt. Haar grootvader, net als haar gestorven moeder van Aboriginal-afkomst, vertelt haar Aboriginal-mythes over de droomtijd, troostende verhalen over voortlevende zielen die botsen met Koens nuchtere kijk op het leven na de dood.

Above Us All gaat over rouw en het herdenken van de doden, of dit nu je ouders zijn of soldaten uit WO I. Zo laat regisseur Eugenie Jansen (Calimucho) bijvoorbeeld het ritueel zien dat elke avond in Ieper plaatsheeft, waarbij omstanders ‘We will remember them’ prevelen als de ‘last post’ heeft geklonken onder herdenkingsmonument de Menenpoort.

Opvallender dan het op autobiografische gegevens gebaseerde scenario van Kim Niekerk is de vorm die regisseur Jansen koos. De film is in 3D en in elk shot wordt een cirkel van 360 graden gemaakt, waarbij de amateuracteurs soms recht in de camera kijken terwijl we hun gedachten in voice-over horen. Zo draait de camera altijd door, net als de doortikkende tijd en de planeten in het sterrenstelsel – het leven gaat onverbiddelijk door en rouw slijt uiteindelijk.

Above Us All werd opgenomen met een snelheid van 50 beeldjes per seconde in plaats van de gebruikelijke 24. In theorie levert dit een scherpere beeldkwaliteit op maar in de praktijk gebeurt vreemd genoeg het omgekeerde. Geen enkel shot is echt scherp, waardoor details wegvallen en alles er vrij wazig uitziet. Ook de kleurverzadiging en het contrast zijn een probleem, waardoor Above Us All niet de kijkervaring biedt die de makers voor ogen stond.

En de strenge vorm zit de film uiteindelijk flink in de weg: ondanks het emotionele onderwerp wil Above Us All maar niet tot leven komen. Het aangrijpendste moment is als Shay veertien stereoscopische foto’s uit de Eerste Wereldoorlog bekijkt, waaronder die van een over een boomtak hangende dode soldaat. Die paar seconden ontroeren meer dan de hele film van negentig minuten.